| |
 |
 Even voorstellen.
Dieren/Honden | Yunah vertelt..
|
07 Juli 2007 | 18:04:47
 |
Yunah, Personal Service Dog.
Ik zal me eerst eens netjes voorstellen. Ik ben Yunah en ik ben geboren op 11 december 2005. Mijn moeder is een zwarte Labrador en mijn vader is een kruising Friese Stabij/Border Collie.
De eerste 16 maand van mijn leven heb ik bij Renate en haar gezin doorgebracht. Hier heb ik heel erg veel geleerd en op www.yunah.web-log.nl kun je lezen hoe Renate me heeft geleerd om een Personal Service Dog te worden en hoeveel plezier ik heb gehad bij Renate en de anderen...
Maar omdat ik een hele super slimme Service Dog ben, is nu de tijd daar, dat ik mijn kennis in de praktijk moet gaan brengen. Ik zal dan ook binnenkort (11 juli 2007) gaan verhuizen om bij een nieuw baasje te gaan wonen, Saskia.
Saskia zit in een rolstoel en het is de bedoeling dat ik haar met van alles ga helpen en haar beste vriendinnetje ga worden. We hebben al een paar keer kennis gemaakt en dat ging best heel erg goed...als je de eerste keer even vergeet
Tot gauw...
Dis Bonjour, Yunah
|
|
|
 |
 |
 Vol overgave...
Saskia vertelt....
|
08 Februari 2010 | 11:51:16
 |
Vol overgave...
Bij Yunah gaat alles vol overgave Zelfs de meest simpele klussen, die dagelijks terugkeren, en ze dus al ontelbare malen heeft gedaan, zelfs daar stort ze zich elke keer opnieuw weer vol overgave op 
Zoals bijvoorbeeld de post ophalen...
Niets verveelt Yunah, alles is leuk en altijd weer reden om helemaal enthousiast van te worden. Mede daarom blijft het elke dag volop genieten met Yunah. Yunah's plezier en vreugd in alles wat ze doet, maken voor mij elke dag met Yunah tot een feestje
Saskia en Yunah 
|
|
|
 |
 Met vriendelijke groet, Klink en Verburg...
Saskia vertelt....
|
03 Februari 2010 | 20:24:07
 |
|
|
 |
 Goede tijden, slechte tijden...
Saskia vertelt....
|
27 Januari 2010 | 18:01:53
 |
Goede tijden, slechte tijden...
Het was hier vandaag inderdaad net goede tijden, slechte tijden...alleen in omgekeerde volgorde De slechte tijden begonnen vannacht toen de pijn in mijn nieren in volle hevigheid terug kwam en ik om 08.30 uur dus alweer met het ondertussen bekende potje bij de huisarts zat Wel nu, de infectie raasde nog volop door mijn urinewegen en de afgelopen 4 dagen anti bioticum hadden dus duidelijk niets gedaan. Nu is het vervelende dat ik de meeste soorten anti bioticum niet kan verdragen en de keus dus lastig is. Maar goed, we vonden er nog eentje die ik nog niet heb geprobeerd en die slik ik nu dus, hopend dat ik geen vervelende reacties krijg Gelukkig weet iedereen in mijn omgeving dat ik op kan zwellen, in shock kan raken of meer van dat soort "leuke" reacties kan krijgen en dus staat iedereen stand-by als ik een bepaald medicijn voor het eerst gebruik. Maar gelukkig gaat het tot op heden goed en merk ik geen rare bijwerkingen 
De goede tijden hadden we vanmiddag toen er een ergotherapeute van de gemeente langs kwam in verband met mijn aanvraag voor een nieuwe buitenrolstoel De noodzaak voor een andere, beter geveerde rolstoel was gelukkig zonder meer duidelijk en ze zal contact met Harting-Bank opnemen en dan kunnen we eens een paar stoelen uitproberen. Ik heb haar het lijstje van de, mij bekende, zeer goed geveerde rolstoelen meegeven en nu maar afwachten wanneer Harting-Bank met een afspraak komt 
Maar voor het zover is, duik ik eerst maar weer eens mijn bed in om uit te zieken en nu eindelijk toch snel op te knappen 
Saskia en Yunah 
|
|
|
 |
 Bijna...
Saskia vertelt....
|
25 Januari 2010 | 19:45:34
 |
Bijna...
Het had niet veel gescheeld of Yunah en ik hadden gisterenavond/nacht de door ons eerder zo bevochten gastvrijheid van het ziekenhuis mogen uittesten Nadat men gistermiddag al een nierbekkenontsteking had geconstateerd, werd ik in de loop van de middag zieker en zieker. Ook de pijn in mijn linker nier werd zo hevig dat ik om 19.00 uur toch nog maar eens met de huisartsenpost heb gebeld. De assistente dacht aan mogelijke nierstenen en wilde dus dat ik toch nog even langskwam Ik was echt te ziek om zelf met de rolstoel naar het ziekenhuis te rijden dus maar snel een rolstoel taxi gebeld die me keurig op de huisartsenpost afzette.
Na lang wachten en nog meer urine na te hebben gekeken, werd ik door de dienstdoende huisarts geroepen. Een mij onbekende maar zeer vriendelijke huisarts. De huisarts wilde van alles van me weten, over mijn EDS en of ik ook nog andere problemen had. Toen ik vertelde dat ik een gecombineerde spastische/retentie blaas had, keek hij me aan en vroeg of ik zeker wist dat ik niet toevallig MS had Toen was het mijn beurt om de huisarts eens aan te kijken...MS??? Hij vertelde dat hij 2 EDS'ers in zijn praktijk had en nog nooit had gehoord dat je bij EDS een spastische blaas kon krijgen Maar bij MS kwam een spastische blaas veel voor...vandaar. Nou ja, ik heb hem even uitgelegd dat ik zeker 3 andere EDS'ers ken met hetzelfde probleem en dat het wel degelijk bij EDS voorkomt
Hij was blij dat hij weer wat had geleerd en
concentreerde zich vervolgens op mijn blaas en na enig onderzoek en een
echo, bleek dat mijn blaas zó vol zat dat de urine terugstroomde in mijn nier Waarschijnlijk door de zware infectie kon mijn blaas zichzelf niet meer legen en moest dat voor me gedaan worden... Nadat ik was gecatheteriseerd, kwam de arts weer bij me en vertelde dat hij "even de afdeling zou bellen" Ehmmmmm pardon, welke afdeling???? Nou, de afdeling waar ik opgenomen zou worden Oh neeeeeeeeee, ik hoef niet opgenomen te worden De arts wilde me op laten nemen om goed in de gaten te houden of ik nu wel zelf zou kunnen plassen... Nou, dat kan ik thuis ook wel in de gaten houden Na wat heen- en weer gediscussieerd te hebben, mocht ik dan toch terug naar huis maar met de belofte dat als ik niet zelf kon plassen dat ik dan morgenochtend meteen contact opnam met mijn eigen huisarts. Natuurlijk, dat beloof ik 
Het was 23.30 uur toen ik het ziekenhuis weer uitreed en een rolstoel taxi kon bellen om me naar huis te brengen, oef, dat was een lange avond in het ziekenhuis. En Yunah heeft zich al die tijd keurig gedragen Toen we bv nog in de wachtkamer zaten te wachten, kwam er een moeder met haar zoontje binnen. Het jochie huilde tranen met tuiten maar toen hij Yunah zag...en zelfs nog mooier, Yunah mocht aaien en knuffelen, was zijn leed snel geleden Yunah overlaadde hem rijkelijk met "kusjes" en de moeder was me erg dankbaar dat haar zoontje met Yunah mocht knuffelen...da's toch mooi niet waar, dat je op die wijze ook nog een klein, bang, kind een beetje kunt helpen En die aardige huisarts vroeg me of hij héél misschien iets kon zien van wat Yunah allemaal kon... Dus voor hem hebben we maar weer even een korte demonstratie gegeven en hij was dolenthousiast over Yunah's kunsten maar vooral ook haar toewijding en onverstoorbare kalmte En de assistentes kwamen met regelmaat even langs, Yunah een knuffel geven....want ze was zó vreselijk lief Bij de echo en het catheteriseren waren zo ook al dol op Yunah en dus heeft Yunah haar visitekaartje wel weer achtergelaten 
Maar slapen, dat doen we toch het liefst thuis 
Saskia en Yunah 
|
|
|
|
|
|