Dis Bonjour, Yunah  

Mhina, Yunah's opvolgster...

 

Op dinsdag 20 maart 2012 zal Mhina, Yunah's opvolgster, mijn leven binnenwandelen. En ook Mhina zal via haar eigen website te volgen zijn.

 

Klik hier om naar Mhina's website te gaan.

 

Saskia  

Tijd...

 

Er zijn bijna 3 maand verstreken sinds Yunah overleden is... Maanden die ik tot de meest zware maanden in mijn leven kan rekenen. Er zijn momenten geweest dat de pijn en het verdriet zo heftig waren, dat ik niet meer wist hoe ik nog verder moest. Er zijn momenten geweest waarop ik dacht nooit meer een andere hond te willen hebben...

 

Luctor et Emergo, staat er op het Zeeuwse wapen, "Ik worstel en kom boven"...en zo voelt het ook. Ik heb enorm geworsteld met Yunah's overlijden maar na 3 maand kan ik zeggen dat ik weer boven ben gekomen Het gaat weer goed met me en ik kijk met een ongeduldig verlangen uit naar de komst van mijn volgende hulphond.

 

Maar voor een goed begin, is een goede afsluiting noodzakelijk. In mijn hoofd en hart zit dat nu wel goed. En dus rest me nog  één ding..Yunah's website, zo'n wezenlijk onderdeel van haar en mijn leven samen  

Geen nieuwe verhaaltjes meer. Alleen nog een laatste afsluiting, want de tijd is nu daar om haar te laten gaan...

 

 

 

 

Dag lieve, kleine muis

 

"Nooit meer op mijn schoot,

Nooit meer aan mijn zij,

Voor altijd in mijn hart,

Voor altijd heel dichtbij..."

Saskia

Oud en nieuw...

 

Op 31 december klokslag 24.00 uur laten we het oude jaar achter ons en stappen (of rollen) we, in minder dan een oogwenk, 1 januari van het nieuwe jaar binnen. Zo simpel is het, het "oude" ligt achter ons en het "nieuwe" dient zich aan...

 

Het leven, en wijzelf, zijn echter niet zo strak geregisseerd als de tijd is. Het kan beduidend langer duren dan een oogwenk als we in ons leven worden geconfronteerd worden met oude vertrouwde situaties die veranderen of zelfs helemaal ophouden te bestaan en nieuwe onbekende situaties die de oude op moeten gaan volgen...

Mijn "oud en nieuw" heeft niets met het veranderen van het jaartal te maken maar alles met het verliezen van Yunah en het weer starten met een nieuwe hulphond, Mhina. Het betekent afscheid nemen van Yunah en alles wat ze voor mij vertegenwoordigde en betekende...èn het betekent Mhina met open armen ontvangen om vol verwachting, moed en energie samen met haar aan het nieuwe te beginnen.  

Het verdriet om Yunah is nog niet gedoofd, mijn moed en energie zijn nog niet helemaal op peil...maar de verwachting is er



En op een ochtend zal ik wakker worden, met een glimlach richting Yunah en vol moed en energie en dan zal ik klaar zijn voor Mhina....klaar voor de start van mijn nieuwe jaar

 

Saskia  

Super dag!

 

Na een echt beroerd weekend, was het vandaag werkelijk een super dag!  

Het begon vandaag nog enigszins in mineur omdat ik mijn beide hulpjes moest vertellen dat ik een her-indicatie voor mijn huishoudelijke hulp had gehad en dat de WMO dame me mee had gedeeld dat ik er fors op achteruit zou gaan, meer dan de helft Ik had oorspronkelijk 7,5 uur per week en ze gaven nu nog maar maximaal 3,5 uur per week Uiteraard heb ik flink gediscussieerd met de dame maar ze bleef onverbiddelijk, 3,5 uur was het maximum.

Na dit minder leuke nieuws werd de dag een heel stuk beter Uiteraard omdat Johan, Annemieke en Xsedo op bezoek kwamen

Xsedo voelt zich helemaal thuis en ligt lekker languit op de vloer...




En uiteraard zaten wij, al kletsend, weer eens lekker aan de koffie, thee en het lekkers




En, zoals bijna gebruikelijk, scheen het zonnetje hier in de Achterhoek en was het tijd om te gaan wandelen. Meestal hebben Johan en Annemieke allebei een scootmobiel bij zich maar met het opladen was iets mis gegaan waardoor er maar 1 opgeladen scoot was. Maar niet getreurd, nu ik mijn Trax weer heb, kon Johan in mijn oude Permobil en Annemieke met de scoot...zo konden we dus toch met zijn allen op pad  

Annemieke met de scoot voorop en Johan in mijn Permobil met Xsedo er achteraan...




Xsedo amuseerde zich prima en dartelde vrolijk in het rond




Op het losloop terrein heeft hij nog eventjes met zijn bal gespeeld...

 

 

 

 

Na nog wat eten, meer koffie en thee en meer kletsen, was het weer tijd voor Johan, Annemieke en Xsedo om te vertrekken. Bedankt jongens, ik heb weer een vreselijk leuke middag gehad  

 

 

 

 Nog tijdens het bezoek van Johan, Annemieke en Xsedo belde de WMO met de mededeling dat ze, na overleg en de door mij aangevoerde punten, besloten hadden, mijn 7,5 uur huishoudelijke hulp per week, tòch te handhaven   Ik moest echt mijn best doen om niet te gillen...en de dame aan de telefoon de stuipen op het lijf te jagen

Dat was dus even een heel erg leuk moment

Verder heb ik Yunah vandaag weer opgehaald en is ze nu dus weer lekker thuis, bij mij...dat geeft me ook een goed gevoel, een soort van rust dat ze nu weer thuis is

Daarnaast zijn er nog wat ontwikkelingen mbt tot de aanvraag van een nieuwe hulphond. In de eerste plaats heb ik besloten een volgende hulphond ergens anders aan te vragen...met name vanwege practische overwegingen. Verder kreeg ik van mijn zorgverzekeraar te horen dat de eisen voor het toekennen van een hulphond aangescherpt waren en dat er een hele nieuwe aanvraagprocedure gestart moet worden...

De eerste stap is dan een aanvraag van de hulphondenschool die de nieuwe hulphond zal gaan leveren, in dit geval wordt dat een hond van de Martin Gaus Geleide- en Hulphondenschool. En laat ik nu vandaag ook gebeld zijn door Serge Gaus, dat hij a.s. vrijdag op bezoek komt en ook al een hond meeneemt...om kennis te maken

Het was dus vandaag met recht...een super dag!

Saskia

Arendje en Ponto...

 

Vanochtend om 10.30 uur arriveerden Arendje en Ponto  




Na zo'n lange reis moest Ponto natuurlijk even plassen...en omdat de boom wel erg ver weg stond, dacht hij dan maar even mijn rolstoel te gebruiken als "piespaaltje" Dat leverde hem een maatje 41 tegen zijn billen op en dus bedacht hij zich toch maar




Eenmaal in huis, was het natuurlijk hoog tijd voor koffie met wat lekkers




En ik mocht lekker even met Ponto knuffelen...




Terwijl Arendje en ik heerlijk aan het bijkletsen waren, speelde Ponto gezellig met de speeltjes die hij feilloos wist te vinden




Nadat we een lekker warme lunch achter de kiezen hadden, was het tijd om de omgeving te gaan verkennen en lekker even te wandelen...en alweer hadden we een zon die ons gezelschap hield




Gezellig samen door het park...(en ikke zowaar in de Trax, die gisteren werd gebracht....bìjna goed deze keer)




Op een gegeven moment zijn we naar het losloop terrein gegaan waar Driekus nog even langskwam en die heeft nog lekker even met Ponto gespeeld




En hebben Arendje en Ponto nog even lekker geknuffeld




Na anderhalf uur kwamen we weer bij mijn huis aan...waar Ponto de poort wel even open zou maken Yunah moest echt op haar teentjes gaan staan om bij de klink te kunnen...Ponto is dan toch echt een reus van een hond hoor




Terwijl wij weer aan de koffie en de klets gingen, lag Ponto lekker in de mand met wat speeltjes om zich heen verzameld




Veel te snel was het alweer tijd om te vertrekken...en om 18.45 uur werden Arendje en Ponto weer in de bus geladen...




Dag Arendje, dag Ponto, het was een stralende dag, dank jullie wel!

Ponto nestelde zich lekker op een stoel, klaar om de komende anderhalf uur te gaan slapen




De dag kende 2 emotionele momenten. De eerste was toen ik van Arendje een fotolijst kreeg met een prachtige foto van Yunah erin...   En laat dat fotolijstje nu ook nog eens heel erg mooi passen bij het doosje dat ik heb gekocht voor Yunah... Tranen van ontroering...




En het tweede moment was toen de post werd bezorgd. Daar zat een kaart bij van Mw. Govers, Yunah's behandelend specialist uit Wageningen...

 

 

 

 

In de kaart had ze o.a. het volgende geschreven...

 

"Wat een enorm triest bericht met betrekking tot Yunah. Dat zal een heel diep gemis voor u zijn, maar de beslissing die u moest nemen, was in dit geval wel de beste; en dat is een teken dat u wel heel erg veel van haar gehouden hebt. Yunah kan trots zijn op een baasje als u!"

En huppakee...daar ging ik weer, brullen Ik vond het zo vreselijk lief van mw Govers, die woorden...die raakten me echt.

 

En och, zo gaan de dagen hier dus voorbij, gelukkig met ook veel plezier, liefde, warmte en genegenheid en met hier en daar een traan...

En   nu maar hopen dat Arendje en Ponto straks ook weer veilig en wel thuis zijn en lekker naar bed kunnen

Saskia

De wereld draait gewoon door...

 

Nadat ik even een paar dagen voor mezelf heb genomen, geen telefoon, geen bezoek, geen mails...pak ik nu de draad weer op en draait de wereld weer gewoon door. En zo hoort het ook.

En zo begon ik vandaag aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven met een bezoek van Godelieve en haar honden en Marianne, Ilse en Viktor Even lastig, voor iedereen, maar het was een gezellige middag en de aanwezigheid van maar liefst 4 honden deed me goed Maar ook de aanwezigheid van Godelieve, Marianne en Ilse deed me goed...we hebben samen al van alles gedeeld en nu dus ook het verlies van Yunah.

Godelieve en Maddock, net aangekomen, moeten even bijkomen nadat ze eerst een paar uur ergens in een koude, natte wei training hebben gehad...




Vervolgens kwamen Marianne en Ilse met Viktor...

 

 

 

 

De 2 Friese dames waren kalm en rustig en niet gehinderd door enige "concurrentie...maar de beide Welshmen hadden iets meer competitiedrang, onderling

Hier zijn ze samen even in de tuin, Viktor links, Maddock rechts  

 

 

Mijn hulpen zijn morgen ongetwijfeld erg blij...de bank is weer volop gebruikt  

 

 

En schoothondjes...? Dat zijn de Welsh toch  ècht niet

 

 

Ik wil iedereen bedanken voor alle lieve woorden en blijken van medeleven, per mail, per post, per telefoon, in persoon, middels kaarten, bloemen, eten en wat al niet meer... Het is hartverwarmend te weten hoeveel mensen zoveel om Yunah hebben gegeven, dank jullie wel!  

Saskia  

Yunah's leven...

 

Yunah's leven bestond uit zoveel facetten dat je haar leven niet makkelijk kunt omschrijven  

Voor mij was ze natuurlijk alles, mijn allerbeste vriendinnetje, mijn steun en toeverlaat, mijn zeer toegewijde en hard werkende "hulpje", mijn schoothondje, mijn knuffelhondje, mijn wandelmaatje, mijn leven draaide om haar en haar leven draaide om mij

Maar Yunah was nog zoveel meer, ze was het liefste hondenvriendje voor vele kinderen in de buurt, ze heeft zo ontzettend veel demonstraties gegeven om mensen bekend te maken met haar werk en de waarde van haar werk, ze was het zonnetje in het leven van bv mijn buurvrouw, die elke week weer uitkeek naar een bezoekje van Yunah, ze had een enorme voorbeeld functie als we ergens weer eens werden geweigerd of moeite hadden toegang te krijgen...Yunah overtuigde iedere keer weer dat hulphonden lief, braaf en goed opgeleid waren en dat men dus eigenlijk helemaal niet bang hoefde te zijn haar binnen te laten, Yunah was Bo's pup en Renate's hondje in opleiding...en Yunah was nog zoveel meer.

 

Yunah woonde dan wel bij mij in huis maar woonde daarnaast ook in de harten van velen

Zoveel herinneringen, zoveel moois, zoveel...Yunah




Saskia

Eerste keren...

 

Op dit moment heb ik er al heel wat "eerste keren" op zitten... De eerste keer gaan slapen zonder Yunah, de eerste keer wakker worden zonder Yunah, de eerste keer thuiskomen zonder Yunah, de eerste keer koffie zonder Yunah, de eerste keer in het park rijden zonder Yunah...en ik heb het allemaal overleefd  

Yunah's laatste dagen waren mooi en we hebben samen zo enorm genoten. Zondag hadden we natuurlijk een gezellige dag met al het bezoek. Maandag was de dag van het gesprek met de dierenarts en dinsdag brak om 11.00 uur de zon door de mist heen en verscheen er een stralend blauwe lucht en glinsterden de bevroren sloten in het zonlicht. Ik heb Yunah gepakt, in 2 warme fleece dekens gerold, er zelfs nog een warm waterzak bij in gestopt en zo hebben we heel lang door het buitengebied rondgereden....Yunah heerlijk knus en warm op schoot, allebei genietend Dinsdagavond heb ik voor Yunah macaroni met ei gekookt, haar meest favoriete eten en ze was helemaal hotel de botel

Woensdag was het mistig, de enige dag dat we hier de hele dag in een dikke mist gehuld bleven...En ook woensdag hebben we nog lekker gewandeld...in de mist en Yunah in haar 2 fleecedekens   Zo tegen 13.40 uur was de dierenarts hier. Yunah lag heerlijk bij mij op schoot waar ze haar eerste prikje kreeg en heel rustig in slaap viel. Als Yunah bij mij op schoot lag, was er niets dat haar kon deren en was ze altijd compleet tevreden Op schoot, in mijn armen, heb ik haar bedankt en gezegd hoe veel ik, en zo veel anderen, van haar hielden en al pratend en knuffelend gleed ze weg in een diepe slaap... Zo hebben we nog een poosje gezeten, een slapende Yunah in mijn armen. Vervolgens kreeg ze, nog steeds op schoot, haar laatste prikje en heb ik haar vastgehouden tot ik het leven uit haar weg voelde vloeien... Het was zo rustig, zo kalm, zo vredig allemaal, het was goed.

 

Nadat de dierenarts nog even haar hartje had gecontroleerd en constateerde dat ze inderdaad was overleden, vertrok hij weer. Ik heb vervolgens nog een half uurtje met haar doorgebracht en heb haar toen nog  één keertje in haar dekentje gewikkeld en zo zijn we samen aan onze laatste wandeling begonnen. Ik heb haar naar de dierenkliniek gebracht alwaar ze zou worden opgehaald door de medewerkers van Kollenweidehof, het dierencrematorium. Yunah zal dus worden gecremeerd en haar as zal weer naar de dierenkliniek teruggebracht worden, waar ik haar dan weer op kan halen en haar weer mee naar huis kan nemen, waar ze hoort...



Dank je wel, lieve muis, voor alle mooie jaren

Saskia

Sprakeloos...

 

 

Vanmiddag om 14.00 uur is Yunah, bij mij op schoot en veilig in mijn armen, overleden.

 

 

 

 

Ik heb even geen woorden...

 

 

 

 

Yunah

 

Gesprek...

 

Vanmiddag heb ik met de dierenarts het gesprek gevoerd dat je nu net niet wilt voeren. Aanleiding daarvoor was dat Yunah haar urine nu gewoon laat lopen en zelfs haar lip optrekt als ik haar achterhand aai...

 

En ja, dan moet je het hebben over kwaliteit van leven, wat is er nog mogelijk en leidt dat nog ergens toe. En daar kunnen we kort over zijn, het leidt allemaal nergens meer toe, slechts het uitstellen van het onvermijdelijke. Maar omdat het allemaal wel heel erg snel gaat, was ik niet in staat vandaag al afscheid van Yunah te nemen en daar hadden ze bij de dierenkliniek natuurlijk alle begrip voor. Yunah is voor nu even volgestopt met prednison en pijnstilling zodat ik nog even met haar kan hebben zonder dat Yunah daar zelf onder lijdt, voor zover valt te beoordelen. En mocht ze toch veel last krijgen dan heb ik opiaten meegekregen die ik haar kan geven.

Ik wil heel goed duidelijk maken dat Yunah's plezier van gisteren, misschien wel en misschien niet heeft bijgedragen aan hoe ze vandaag is, dat valt niet te zeggen. Het is ook absoluut niet belangrijk. Het was een duidelijke keus die ik heb gemaakt, Yunah mag lekker doen waar ze zin in heeft... Als dat haar leven bekort, dan heeft ze in ieder geval tot het laatst plezier gemaakt. Dat liever dan haar iets langer bij me hebben maar dan ten koste van Yunah's plezier in haar leven. Ik wil dus ook niet dat iemand zich schuldig voelt, Yunah heeft een hele leuke dag gehad en ik ook, en daar gaat het om

Ik neem nog even wat tijd om met Yunah door te brengen en zal dus zeker niet toekomen aan het beantwoorden van mails..of misschien zelfs maar de telefoon. Als ik geen zin heb, trek ik de stekker eruit zodat we ongestoord nog even kunnen genieten samen dus graag begrip en zeker geen paniek omdat ik niet opneem

Ik heb diep nagedacht of ik dit hier zou opschrijven...en zoals je ziet, besloten het toch maar te doen. Ik verwacht niet dat ik de komende dag/dagen zin zal hebben om iets op de site te zetten en dat zou betekenen dat het eerstvolgende stukje over Yunah's overlijden zal zijn...en dat kan ik dan ook weer niet over mijn hart verkrijgen. Zoveel mensen hebben alle afgelopen jaren met zoveel liefde en belangstelling Yunah gevolgd dat ik iedereen die schok wil besparen. Nu hebben we allemaal even de tijd om hieraan te wennen...voor zover dat zal gaan lukken.

 

Saskia en Yunah  

Bezoek...

 

Vandaag was het een hele gezellige dag met meerdere bezoekers   Een "mini hulphonden bijeenkomst"

Als eerste kwam Rienke aan met haar Zoogle...

 

Yunah en Zoogle even aan het stoeien  




En vervolgens kwamen Marianne, Ilse en Viktor...

 

 

 

 

Ik moest ze natuurlijk alledrie even verzamelen voor een "groepsfoto"  

 

 

Na de nodige thee en bijkletsen, was het tijd om met zijn allen lekker te gaan wandelen  

Yunah heeft eerst even lekker meegerend...

 

 

 

 

Er kwamen nog een paar honden voorbij die allemaal even begroet moesten worden...

 

 

Vervolgens lag Yunah weer lekker op schoot en hebben Zoogle en Viktor nog even rond gerend...

 

 

en gestoeid  

 

 

Nadat de honden zich lekker hadden uitgeleefd op het losloop terrein, hebben we onze wandeling hervat en konden we genieten van prachtig herfstweer

 

 

Eenmaal weer thuis kregen de honden een lekkere kluif van Rienke...

 

Viktor met zijn kluif  

 

 

Zoogle met zijn kluif..

 

 

En nadat wij ook met zijn allen lekker hadden gegeten, gekletst en koffie/thee hadden gedronken, was het tegen 16.00 uur weer tijd voor iedereen om naar huis te gaan.

 

 

 

 

Alleen Viktor had andere plannen...

 

 

En dus moest Marianne hem uiteindelijk met haar sjaal, op komen halen  

 

 

Toen iedereen vrijwillig dan wel "gedwongen" was vertrokken, zijn Yunah en ik op bed geploft en daar liggen we nog   Yunah heeft soms lekker mee gedaan en dan weer zocht ze de rust op, hier een daar een "wieuw" maar in het algemeen ging het heel goed

Dames en heren, bedankt voor een hele leuke dag!

 

Saskia en Yunah  

Goed nieuws...

 

Dacht ik gisteren al tekenen te zien dat Yunah het wat beter ging doen, vandaag was er geen twijfel meer mogelijk   Toen we terugkwamen van een ritje naar de stad en we in het park kwamen, heb ik Yunah op de grond gezet en ik heb met open mond zitten kijken Het kan al wel 2 jaar geleden zijn dat ik Yunah zooooo als een idioot rond heb zien racen   Ze wist van gekkigheid niet waar ze naar toe moest rennen en vloog dus maar alle kanten op, over boomstronken, door de sloot, er weer uit, nog maar eens over een boomstronk, 3 rondjes om een boom heen, nogmaals door de sloot en aan de andere kant er weer uit...weer terug door de sloot en ga zo maar door, ze hield niet meer op   Als een wervelwind stoof ze in het rond, malle bokkensprongen makend en helemaal blij   Ook kwispelt haar staart weer de volle 180° van links naar rechts Dit is dus precies waar we op hoopten, dat door de pijnstilling Yunah zich weer beter zou voelen maar ook dat de symptomen wat af zouden nemen...en voorlopig werkt het uitstekend

Natuurlijk, haar rug is nog net zo slecht als gisteren en gisternacht, werd ze nog gillend wakker van de pijn omdat ze even ging verliggen...maar wat was het prachtig om mijn "oude" Yunah weer te zien, die er eigenlijk al een paar jaar niet meer is, niet zó opgewekt, zó vrolijk en zó enthousiast als ze vanmiddag was  

Wat heeft ze dus dringend die pijnmedicatie nodig gehad...

 

Saskia en Yunah  

Urine onderzoek...

 

Vanochtend zijn we met een potje urine langs de dierenkliniek geweest en er was geen sprake van een blaasontsteking. En alhoewel ik geen afspraak had staan, waren er 2 dierenartsen die onmiddellijk de tijd hadden en namen om even het één en ander te bespreken.

 

De algemene consensus was wel dat het toch uit de rug wegkomt (prikkeling van de blaaszenuw) en samen met de andere symptomen is er een advies tot stand gekomen. Yunah heeft namelijk ook wat problemen met de ontlasting. Ging ze eerder gewoon zitten en was ze hoppakee in  één keer klaar, tegenwoordig moet ze erg persen en doet ze er meerdere keren over (terwijl de ontlasting wel goed is, niet te droog ofzo) Gecombineerd met een staart die geen 180° meer beweegt, dus niet meer van links naar rechts kwispelt maar alleen nog maar van het midden naar links beweegt, waren allen het er over eens dat er druk op dat deel van de zenuwen staat waar haar staart, darmen en blaas worden aangestuurd.  

Daar is op zich niets aan te doen maar om te kijken of het allemaal wat makkelijker kan voor Yunah, krijgt ze nu een laxeermiddel waardoor ze weer makkelijker moet kunnen poepen. Verder is de hoop dat, als de pijnstilling goed gaat werken (dan moet ze wel eerst minstens een week op een dosering die bij haar gewicht hoort)   dat de klachten daardoor ook weer afnemen.

 

We hebben nu dus weer een grote fles laxeermiddel meegekregen en meteen een grote fles Novacam voor de pijn meegenomen, ik had namelijk om uit te proberen eerst een klein flesje meegekregen. Maar nu het goed gaat met Yunah op deze pijnmedicatie, kan er dus aan een grote fles begonnen worden.

 

 

 

 

En alhoewel ik het hier nog niet hardop heb gezegd, zal het nu voor de meesten wel duidelijk zijn dat Yunah gestaag meer achteruit zal gaan en dat we niet meer kunnen dan haar pijnvrij en comfortabel houden tot het moment daar is dat het mooi is geweest.  

En dat is precies wat we gaan doen, lekker genieten, wandelingen op schoot maken om van de herfstlucht en -zon te genieten, lekker warm slapen en veel, heel veel tijd samen doorbrengen

Saskia en Yunah

Blaasproblemen...?

 

Enige tijd geleden heeft Yunah een keertje haar plas in huis laten lopen. Tsja, kan gebeuren...en wie weet speelt haar rug ook wel mee, dacht ik toen... Maar sinds een week kan ze de nacht niet meer doorslapen zonder te moeten plassen...   Elke nacht, standaard, word ik wakker omdat Yunah van het bed springt en bij de buitendeur gaat zitten. Als ik haar dan de tuin in laat gaan, doet ze een plas, draait zich meteen weer om, om naar binnen te komen en slaapt de rest van de nacht dan weer door     Om uit te sluiten dat er mogelijk toch iets van een blaasontsteking meespeelt, zal ik morgenochtend kijken of ik Yunah's eerste plasje op kan vangen zodat het bij de dierenkliniek even nagekeken kan worden  
 

Voor de rest slaapt Yunah veel, het liefst naast de verwarming  




En dus heb ik daar maar een lekkere dikke en zachte stapel kleedjes neergelegd zodat Yunah lekker zacht en warm kan liggen




Maar dat dit niet mijn oude, vertrouwde Yunah is, is duidelijk. Yunah zou zich nooit zo "afzonderen", die zou normaal gesproken lekker tegen me aan komen liggen en voor de kou kreeg ze dan een lekker dekentje over. Maar nu ligt ze alleen maar voor de verwarming te slapen...  

Saskia en Yunah  

Hoe het verder gaat...

 

Net zoals het gisteren de hele dag mistig was...

 

 

 

 

En het vandaag weer stralend zonnig was...

 

 

 

 

Zo is het in mijn hoofd ook weer helder geworden     Ik heb besloten, zeker gezien het feit dat Yunah's rug slechter en pijnlijker is dan ik dacht, dat Yunah gezellig hier blijft Ik heb contact gehad met mijn zorgverzekeraar en het aanvragen van een vervangende hulphond is vooral een formaliteit, dus dat lijkt niet al te moeilijk te worden. Maar zolang ik geen definitieve toestemming heb, blijft het natuurlijk toch nog even afwachten

Ondertussen ga ik eens voorzichtig om me heen kijken of ik een andere hond kan vinden die bij me zou passen en de juiste kwaliteiten heeft om hulphond te worden... Een hond van rond 1 jaar oud zodat die meteen de medische keuring kan ondergaan want ik wil niet het risico lopen met een jonge hond/pup te beginnen en dat die dan niet door de keuring heen komt   Het wordt dus een asielhond of herplaatser ofzo... Voelt ook wel goed want dan krijgt een hond een tweede kans  

Saskia en Yunah

Gesprek met de dierenarts...

 

Vandaag ben ik met Yunah bij mijn eigen dierenarts langs geweest om alles nog eens te bespreken, vragen die ik nog had te stellen en te overleggen over pijnmedicatie  
Het rapport van de orthopeed was ook binnen en zodoende kon ik in alle rust de uitslag nog eens doornemen. Tot mijn grote verrassing bleek er iets in het rapport te staan dat blijkbaar de eerste keer niet tot me doorgedrongen is. Buiten de problemen op niveau L7 - sacrum, wordt er ook discus degeneratie L4 - L5 geconstateerd   Dus een tweede, kwetsbare plek in Yunah's rug...

Verder staat er: Dat wist is dus al. Verder wilde ik graag weten of er risico's zijn dat Yunah's hernia erger wordt. Ik zal eerst even snel en kort iets uitleggen zodat het duidelijker wordt. Er zijn 3 gradaties van hernia. De eerste, bulging genaamd, bestaat uit een hele lichte uitstulping van de tussenwervelschijf maar alles is nog intact. Bij de tweede graad (wat Yunah heeft) is de kern uit de tussenwervelschijf gebroken en drukt tegen het ruggenmerg. Bij de derde graad, is de kern ook nog door de gewrichtsband heen gebroken die tussen de wervels en het ruggenmerg loopt, en zit de kern dus in het ruggenmerg. Bij deze graad, moet er onmiddellijk opgetreden worden, via een eventuele operatie (stante pede naar Utrecht) of in laten slapen.

 

Ik wilde dus weten of er een risico bestond dat Yunah's hernia daadwerkelijk in het ruggenmerg zou kunnen schieten (met alle gevolgen van dien). Het antwoord was helaas, ja. Bij elke beweging die Yunah maakt, bestaat de kans dat de kern door die band heen geduwd wordt. Met name springen, rennen, stoeien, etc zijn risicovol maar in principe kan het bij elke beweging gebeuren. Dit was voor mij toch nog weer even een flinke schok omdat ik niet had gedacht dat ze een zo groot risico zou lopen op de mogelijkheid dat de hernia in het ruggenmerg terecht komt. Maar in principe kan het dus bij elke beweging die ze maakt, gebeuren...  

Verder hebben we het over pijn en pijnbestrijding gehad.Het feit dat Yunah zo moe is, het zo kalm aan doet en toch af en toe haar poot niet belast, deden me wel vermoeden dat ze pijn zou hebben maar ik had verwacht dat het om milde pijn zou gaan. De dierenarts was overtuigd dat, zowel gezien haar verschijnselen als mede door de resultaten van de MRI, dat Yunah een behoorlijke hoeveel pijn heeft en dat ze aan de continue pijnstilling zou moeten...wat alweer een klap voor me was. Ik heb nu dus een pijnstiller meegekregen die we gaan uitproberen in de hoop dat ze deze wel kan verdragen.

 

Al met al toch weer een confronterende dag omdat het allemaal erger is dan ik in mijn hoofd had zitten. Maar ondanks dat gaat het wel goed met me, hoor   Soms gaat het wat minder, andere keren gaat het weer beter...zo gaan die dingen nu eenmaal. Het is moeilijk, dat hoef ik niet te ontkennen, het is erg emotioneel maar ik ben wel "rustig" en realiseer me dat ik door al deze gevoelens en emoties heen moet, er is geen andere manier  

Ik kom er niet aan toe alle mails, kaartjes en andere tekenen van medeleven te beantwoorden...maar weet dat ik ze enorm waardeer en via hier dan maar een "heel erg hartelijk bedankt" aan een ieder



Saskia en Yunah

De uitslag is binnen...

 

De uitslag van Yunah's MRI is binnen. Naast de verkalkte gewrichtsband, die we op röntgenfoto's al hadden gezien, heeft Yunah ook nog een gedeeltelijke hernia tussen haar laatste lendenwervel en het heiligbeen  

Ik zal proberen een beetje uitleg te geven over de situatie:

 

 De laatste tussenwervelschijf maakt contact tussen de 7de lendenwervel en het heiligbeen en heet lumbosacrale discus. Deze overgang heet de lumbosacrale overgang en is vaak een probleem bij grotere honden zoals de Duitse herder, de Rottweiler, de Labrador Retriever, de Golden Retriever en de Border Collie. (Met de Labrador en de Border Collie, heeft Yunah dus al 2 van deze rassen in zich zitten)

 

Slechts 5% van alle hernia’s treedt op ergens tussen de 4^de lumbale wervel en het heiligbeen/sacrum. Op deze hoogte is er veel ruimte in het ruggenmergkanaal waar het ruggenmerg zich opgedeeld heeft in zenuwwortels die uitwaaieren als een soort paardenstaart "de cauda equina". Ter plaatse van de lumbosacrale overgang komt vaak het probleem van lumbosacrale instabiliteit voor, waarbij er teveel speling is tussen de 7^de lendenwervel en het heiligbeen. Wanneer in dit gebied een hernia optreedt dan wordt de ruimte in het ruggenmergkanaal sterk vernauwd en raken de zenuwen beklemd. We spreken dan van Lumbosacrale Stenosis of   Cauda Equina Syndroom. De verschijnselen hebben betrekking op de achterhand, de blaas, anus en staart. Bij de lichtere vorm loopt de hond vaak met een lage en bolle rug, zakt wat door zijn achterpoten, toont vaak een kreupelheid aan één achterpoot. De hond probeert zijn gewicht op de voorhand te verplaatsen en gebruikt hiervoor zijn buikspieren. De hond heeft moeite met springen en druk op de lage rug kan zeer pijnlijk zijn. Sommige honden gillen wegens forse neurologische pijn en sommigen zijn incontinent.

 

En dit is dus wat Yunah heeft... Gelukkig heeft ze, als ze haar rug weinig belast, ook weinig last. Maar hoe meer ze haar rug moet belasten, hoe meer last ze krijgt. Het laat dus ook geen enkele twijfel of Yunah nog kan blijven werken. Een hulphond zijn is topsport en vereist een fitte hond...en Yunah is gewoon niet fit met haar rugproblemen. En al zou je middels een operatie de hernia verwijderen, de verkalking verwijderen dan nog zou ze niet meer kunnen werken vanwege de staat van haar rug. Het steeds op de achterpootjes staan, het springen, kracht zetten om te trekken...allemaal belastend voor haar rug in deze omstandigheden.

 

Gelukkig voor Yunah heeft ze, als ze niet wordt belast, ook bijna geen last en kan ze nog lang van een mooi hondenleven genieten Kan ze af en toe ergens eens een gordijn dichttrekken? Absoluut. Kan ze zo hier en daar eens iets oppakken en aangeven, als ik wat laat vallen? Zonder twijfel. Maar dat is niet hetzelfde als een "werkende hulphond". En dus zal Yunah voor haar werk worden afgekeurd.

 

Ga me nu niet meteen vragen hoe ik dit of dat ga doen, of wat er nu of morgen gaat gebeuren... Het zal een roerige tijd gaan worden waarin er allerlei zaken geregeld en opgelost moeten gaan worden. Maar niet voor alles heb ik al een pasklaar antwoord...ik zal even tijd nodig hebben om deze "dreun" te verwerken en zaken te regelen. Maar ik zal jullie wel, via deze site op de hoogte houden van elke volgende stap die gaat komen en hoe die zal gaan   Ik ben niet weg, Yunah is ook niet weg...de site en wij gaan gewoon door  

 

Saskia en Yunah  

Herfst en buikje kriebelen...

 

Wat worden we toch vreselijk verwend met het weer, deze herfst   En ondanks dat Yunah toch flink wat last heeft gehad van de MRI, ze heeft 2 dagen constant met haar rechter achterpoot "gesleept", hebben we toch heel erg genoten van het prachtige weer   We zijn gisteren zelfs lekker naar het buitengebied geweest waar we zeker 2 uur lang hebben rondgereden

Yunah loopt dan korte stukjes...

 

 

 

 

en meldt zich als ze moe wordt  

 

 

En wat is er dan mooier om, als je weer thuis bent, lekker op je buikje gekriebeld te worden?     Op je buikje gekriebeld worden door een 7-jarig meisje....want niemand kan zo goed "buikje kriebelen" als meisjes van 7  

 

 

Een ander, zo typisch teken dat het herfst is, zijn de ganzen die elk jaar weer met een luid "gak-gak" overvliegen op weg naar warmere oorden  

 

 

Iedereen nog een hele mooie zondag toegewenst!  

Saskia en Yunah

Geen bericht...

 

Nu ik vandaag geen bericht heb gehad over de uitslag van de MRI (was ook wel erg snel geweest   ) kan ik vast mededelen dat het dan zeker niet vóór dinsdag zal zijn omdat mw. Govers op maandag niet werkt

Dus iedereen kan even rustig ademhalen en genieten van het eerste schaatsweekend deze winter



Saskia en Yunah

De Faculteit Diergeneeskunde...

 

Vandaag was het dan zover, de MRI in Utrecht. Bij de kruisvereniging een duwrolstoel geregeld, een chauffeur geregeld en om 11.30 uur vanochtend vertrokken we  

Aangekomen in Utrecht heeft Jeroen nog even een stukje met Yunah gelopen...

 

 

 

 

en werd ik in de rolstoel gezet  

 

 

Nadat we ons hadden aangemeld, was het wachten geblazen...

 

 

 

 

Maar gelukkig hoefden we niet lang te wachten voordat we werden geroepen. Bij uitzondering mocht ik met Yunah mee naar de "voorbereid kamer" waar ze eerst een infuusje kreeg...en daar al snel erg slaperig van werd  

 

 

Nadat Yunah "weg" was, werden er hartslagmeters op haar voetjes geplaatst...

 

 

 

 

Hier zitten ze al aan haar voorpootjes...

 

 

 

 

Vervolgens moest ze geïntubeerd worden...

 

 

 

 

En hier worden alle "snoeren" e.d. aangesloten...

 

 

 

 

En wordt de beademingsslang vastgeplakt...

 

 

 

 

 Als alles aangesloten en vastgezet is...

 

 

 

 

Mag ik nog even een knuffel geven...

 

 

 

 

En dan moet ik weer terug naar de wachtruimte...

 

Ze hadden al aangegeven dat het minimaal 2 uur zou duren voor Yunah weer terug zou komen dus ben ik met Jeroen naar de kantine gegaan en hebben we lekker even geluncht daar Buiten wat in het zonnetje gehangen, nog maar weer eens wat gedronken en na een kleine 2 uur toch maar weer de kliniek binnen gegaan... Het duurde toen nog een half uur voor Yunah werd teruggereden op een brancard, richting de verkoeverkamer...

 

Yunah wordt voorbij gereden...

 

 

 

 Vervolgens nog eens 20 minuten wachten tot ze wakker genoeg was en ik haar weer op mocht halen     Ik heb nog geen uitslag, die hoor ik van Yunah's orthopeed, de verwijzend specialist. Ik, en jullie, zullen dus nog even een paar dagen geduld moeten hebben

Maar de MRI zit er op en we zijn weer thuis. Precies 7 uur nadat we vanochtend vertrokken, waren we vanavond weer thuis, om 18.30 uur. Het was dus een hele lange dag en ik wil nu nog maar 1 ding...en dat is naar bed

Yunah slaapt lekker haar roes uit en mag, tot haar verdriet, vandaag nog niets eten. Morgen pas weer voorzichtig een beetje voer geven... Ze hoest wat (door de beademingstube) maar voor de rest ligt ze toch voornamelijk te doezelen

Saskia en Yunah