Gewoon even wat bijkletsen Het leven kabbelt hier rustig wat voort en dat bevalt me prima
Ik merk dat ik steeds minder met Yunah bezig ben en steeds meer aan Mhina denk en vooruit kijk naar wanneer ze hier kan komen. Nu duurt dat nog wel eventjes maar ik begin er wel steeds meer zin in te krijgen Ik hoorde gisteren nog dat het goed met Mhina gaat en dat ze in een gezin met twee kleine kinderen zit. Dat is wel lekker want dan kan ze nog weer even goed wennen aan een druk huishouden en alles wat daarbij komt kijken zoals in- en uitlopende mensen/kinderen. Ze is goed gesettled daar en ze doet het goed
Een hulphondenlog zonder een hulphond is toch een beetje raar...maar goed, ik wil toch iedereen zo af en toe even wat bijkletsen. Niet dat er veel valt te vertellen maar dat is nu juist zo lekker
Ik voel me goed en merk dat ik nu ook wat minder rust nodig heb dan een paar weken geleden, allemaal goede tekenen
En ach, een "lange lijs" zal ik wel altijd blijven
Rust, rust en nog meer rust...
Saskia vertelt....
|
17 Januari 2012 | 15:45:29
Rust, rust en nog meer rust...
daar is eigenlijk alles mee gezegd
Met dit prachtige weer, wandel ik heel veel...
Ik heb gezellig zo'n heerlijke kolsjaal gebreid...in vrolijke kleurtjes
En de legpuzzel nadert zijn einde...
Uiteraard zijn er ook "verplichtingen", de PGB boekhoudingen (WMO en AWBZ) over 2011 moesten gedaan en ingeleverd worden, ik moet later deze week naar een arts om gekeurd te worden voor individueel vervoer met de Valys en volgende week moet ik zelfs 3 keer in één week naar de dermatoloog Ik ben achter de laatste aanpassing van de Trax aangeweest en die is nu ook rond Er zijn gaatjes in mijn deurklinken geboord zodat daar straks trektouwtjes aan kunnen hangen zodat Mhina de deuren open- en dicht kan doen en voor hetzelfde doel is er een gaatje in de greep van mijn koelkast geboord. En terwijl ik dit schrijf, zit ik te denken dat ik dat ook even met het deurtje van de wasmachine moet laten doen
Ik heb lang geworsteld met Yunah's overlijden, ik vond het zo unfair dat juist zij, al zo jong zo erg moest lijden dat er geen andere keus meer was dan haar in te laten slapen...zo oneerlijk Één van de dingen die ik me dan ook ten doel had gesteld, was om te proberen toch nog enige zin te geven aan Yunah's overlijden. En onverwacht deed zich iets voor... Een asiel in Istanbul, Turkije, heeft dringend nieuwe hondenhokken nodig. Tien jaar geleden, heb ik nog meegeholpen om te zorgen dat de honden in dat asiel hondenhokken zouden krijgen en dat is destijds ook gelukt. Maar na 10 jaar zijn de hokken helemaal op en vervallen. Nu heb ik besloten om 1 hok te doneren ter nagedachtenis aan Yunah. Kijk, had Yunah geen slechte rug gehad, had ze nu nog vrolijk rondgelopen. Dat is heel logisch. Maar omdat ze er nu niet meer is, zal er in ieder geval 1 hond beschutting hebben tegen de elementen en op die manier heeft haar overlijden toch nog enige "zin"... Ik heb geen flauw idee of jullie het ook maar een heel klein beetje kunnen begrijpen, maar voor mij voelt het goed. Als het hok klaar is, wordt Yunah's naam erop geschilderd en dan krijg ik een foto van "Yunah's hok" waar een hond die onder zware omstandigheden moet leven, ondanks alles, toch nog enige beschutting, warmte en veiligheid kan vinden...dankzij Yunah
Ik heb gisteren nog even met Serge gesproken en met Mhina gaat het goed We hebben nog even besproken waar aan gewerkt moet worden en voorlopig zit ze prima waar ze nu zit. Ze zal echt niet volgende week al weer hier zijn, dat duurt nog wel eventjes maar dat is alleen maar goed. Het gaat alweer aardig wat beter met me dan het ging maar ik wil niets overhaasten...
Sinds ik ingestort ben en Mientje weer even weg is, ben ik hard bezig om weer wat bij te komen. Niet door in bed te blijven liggen want dat is niet gezond Ik ga, weer of geen weer, toch 2 x per dag naar buiten, even wat frisse lucht opsnuiven. Ik doe kleine klusjes die het afgelopen jaar zijn blijven liggen zoals het afmaken van mijn slaapkamer. Die was van de zomer dan wel van top tot teen opgeknapt maar er waren nog een paar dingetjes blijven liggen Zo moest er nog een plank aan de muur komen, schilderijen moesten nog opgehangen worden en er moest nog even een platte drempel gelegd worden...niet dat ik dat dan zelf doe, maar ik heb weer de puf om iemand anders bezig te hebben in huis
De plank en de schilderijtjes hangen
Verder heb ik heel bijzonder bezoek gehad, Jannet en Bo. Bo is de moeder van Yunah Het was even moeilijk maar wat uiteindelijk de boventoon voerde was een warm gevoel...
Ik en Bo...
Verder heb ik hier het één en ander veranderd. De grootste verandering is wel dat ik tegenwoordig een bed in de kamer heb. Ik ben zo moe dat ik nog niet eens een half uurtje in mijn rolstoel op kon zijn om even een kop koffie met iemand te drinken, zonder van vermoeidheid uit mijn rolstoel te vallen Maar om nu de hele dag in de slaapkamer op/in bed te bivakkeren, was me ook wat te gortig Dus, nu kan ik in de kamer gaan liggen
En zo probeer ik stap voor stap er weer wat bovenop te komen. Ik ben er nog lang niet maar dat hoeft ook niet. Ik ga mezelf geen druk opleggen en neem de tijd Mhina zit ondertussen bij een trainer in huis zodat ze, als ik zo ver ben, al het nodige kan en dat zal ook al veel schelen
Op 31 december klokslag 24.00 uur laten we het oude jaar achter ons en stappen (of rollen) we, in minder dan een oogwenk, 1 januari van het nieuwe jaar binnen. Zo simpel is het, het "oude" ligt achter ons en het "nieuwe" dient zich aan...
Het leven, en wijzelf, zijn echter niet zo strak geregisseerd als de tijd is. Het kan beduidend langer duren dan een oogwenk als we in ons leven worden geconfronteerd worden met oude vertrouwde situaties die veranderen of zelfs helemaal ophouden te bestaan en nieuwe onbekende situaties die de oude op moeten gaan volgen...
Mijn "oud en nieuw" heeft niets met het veranderen van het jaartal te maken maar alles met het verliezen van Yunah en het weer starten met een nieuwe hulphond, Mhina. Het betekent afscheid nemen van Yunah en alles wat ze voor mij vertegenwoordigde en betekende...èn het betekent Mhina met open armen ontvangen om vol verwachting, moed en energie samen met haar aan het nieuwe te beginnen.
Het verdriet om Yunah is nog niet gedoofd, mijn moed en energie zijn nog niet helemaal op peil...maar de verwachting is er
En op een ochtend zal ik wakker worden, met een glimlach richting Yunah en vol moed en energie en dan zal ik klaar zijn voor Mhina....klaar voor de start van mijn nieuwe jaar
Vandaag had Yunah eigenlijk 6 jaar moeten worden en dus was het een behoorlijk lastige dag voor me
Om vandaag wat afleiding te hebben, ben ik met Godelieve en Maddock meegeweest naar de jachttraining.Om op een zondagochtend al vroeg in de koude, met ijs bedekte weilanden te staan, heeft ook wel weer iets Zeker met warme sokken, mutsen en thermosflessen met warme koffie en chocolademelk
Omdat het een jachttraining betrof, werd er met echte (dode uiteraard) prooien gewerkt zoals een fazant en een haas
De "fazanten" man rook wel erg lekker
Na de training heeft Maddock nog heerlijk even gespeeld met een jonge Golden Retriever...
Lekker even samen ravotten...
En de krachten meten
En met koffie en een oliebol na afloop van de training, heb ik toch een hele leuke ochtend gehad
Na een echt beroerd weekend, was het vandaag werkelijk een super dag!
Het begon vandaag nog enigszins in mineur omdat ik mijn beide hulpjes moest vertellen dat ik een her-indicatie voor mijn huishoudelijke hulp had gehad en dat de WMO dame me mee had gedeeld dat ik er fors op achteruit zou gaan, meer dan de helft Ik had oorspronkelijk 7,5 uur per week en ze gaven nu nog maar maximaal 3,5 uur per week Uiteraard heb ik flink gediscussieerd met de dame maar ze bleef onverbiddelijk, 3,5 uur was het maximum.
Na dit minder leuke nieuws werd de dag een heel stuk beter Uiteraard omdat Johan, Annemieke en Xsedo op bezoek kwamen
Xsedo voelt zich helemaal thuis en ligt lekker languit op de vloer...
En uiteraard zaten wij, al kletsend, weer eens lekker aan de koffie, thee en het lekkers
En, zoals bijna gebruikelijk, scheen het zonnetje hier in de Achterhoek en was het tijd om te gaan wandelen. Meestal hebben Johan en Annemieke allebei een scootmobiel bij zich maar met het opladen was iets mis gegaan waardoor er maar 1 opgeladen scoot was. Maar niet getreurd, nu ik mijn Trax weer heb, kon Johan in mijn oude Permobil en Annemieke met de scoot...zo konden we dus toch met zijn allen op pad
Annemieke met de scoot voorop en Johan in mijn Permobil met Xsedo er achteraan...
Xsedo amuseerde zich prima en dartelde vrolijk in het rond
Op het losloop terrein heeft hij nog eventjes met zijn bal gespeeld...
Na nog wat eten, meer koffie en thee en meer kletsen, was het weer tijd voor Johan, Annemieke en Xsedo om te vertrekken. Bedankt jongens, ik heb weer een vreselijk leuke middag gehad
Nog tijdens het bezoek van Johan, Annemieke en Xsedo belde de WMO met de mededeling dat ze, na overleg en de door mij aangevoerde punten, besloten hadden, mijn 7,5 uur huishoudelijke hulp per week, tòch te handhaven Ik moest echt mijn best doen om niet te gillen...en de dame aan de telefoon de stuipen op het lijf te jagen
Dat was dus even een heel erg leuk moment
Verder heb ik Yunah vandaag weer opgehaald en is ze nu dus weer lekker thuis, bij mij...dat geeft me ook een goed gevoel, een soort van rust dat ze nu weer thuis is
Daarnaast zijn er nog wat ontwikkelingen mbt tot de aanvraag van een nieuwe hulphond. In de eerste plaats heb ik besloten een volgende hulphond ergens anders aan te vragen...met name vanwege practische overwegingen. Verder kreeg ik van mijn zorgverzekeraar te horen dat de eisen voor het toekennen van een hulphond aangescherpt waren en dat er een hele nieuwe aanvraagprocedure gestart moet worden...
De eerste stap is dan een aanvraag van de hulphondenschool die de nieuwe hulphond zal gaan leveren, in dit geval wordt dat een hond van de Martin Gaus Geleide- en Hulphondenschool. En laat ik nu vandaag ook gebeld zijn door Serge Gaus, dat hij a.s. vrijdag op bezoek komt en ook al een hond meeneemt...om kennis te maken
Vanochtend om 10.30 uur arriveerden Arendje en Ponto
Na zo'n lange reis moest Ponto natuurlijk even plassen...en omdat de boom wel erg ver weg stond, dacht hij dan maar even mijn rolstoel te gebruiken als "piespaaltje" Dat leverde hem een maatje 41 tegen zijn billen op en dus bedacht hij zich toch maar
Eenmaal in huis, was het natuurlijk hoog tijd voor koffie met wat lekkers
En ik mocht lekker even met Ponto knuffelen...
Terwijl Arendje en ik heerlijk aan het bijkletsen waren, speelde Ponto gezellig met de speeltjes die hij feilloos wist te vinden
Nadat we een lekker warme lunch achter de kiezen hadden, was het tijd om de omgeving te gaan verkennen en lekker even te wandelen...en alweer hadden we een zon die ons gezelschap hield
Gezellig samen door het park...(en ikke zowaar in de Trax, die gisteren werd gebracht....bìjna goed deze keer)
Op een gegeven moment zijn we naar het losloop terrein gegaan waar Driekus nog even langskwam en die heeft nog lekker even met Ponto gespeeld
En hebben Arendje en Ponto nog even lekker geknuffeld
Na anderhalf uur kwamen we weer bij mijn huis aan...waar Ponto de poort wel even open zou maken Yunah moest echt op haar teentjes gaan staan om bij de klink te kunnen...Ponto is dan toch echt een reus van een hond hoor
Terwijl wij weer aan de koffie en de klets gingen, lag Ponto lekker in de mand met wat speeltjes om zich heen verzameld
Veel te snel was het alweer tijd om te vertrekken...en om 18.45 uur werden Arendje en Ponto weer in de bus geladen...
Dag Arendje, dag Ponto, het was een stralende dag, dank jullie wel!
Ponto nestelde zich lekker op een stoel, klaar om de komende anderhalf uur te gaan slapen
De dag kende 2 emotionele momenten. De eerste was toen ik van Arendje een fotolijst kreeg met een prachtige foto van Yunah erin... En laat dat fotolijstje nu ook nog eens heel erg mooi passen bij het doosje dat ik heb gekocht voor Yunah... Tranen van ontroering...
En het tweede moment was toen de post werd bezorgd. Daar zat een kaart bij van Mw. Govers, Yunah's behandelend specialist uit Wageningen...
In de kaart had ze o.a. het volgende geschreven...
"Wat een enorm triest bericht met betrekking tot Yunah. Dat zal een heel diep gemis voor u zijn, maar de beslissing die u moest nemen, was in dit geval wel de beste; en dat is een teken dat u wel heel erg veel van haar gehouden hebt. Yunah kan trots zijn op een baasje als u!"
En huppakee...daar ging ik weer, brullen Ik vond het zo vreselijk lief van mw Govers, die woorden...die raakten me echt.
En och, zo gaan de dagen hier dus voorbij, gelukkig met ook veel plezier, liefde, warmte en genegenheid en met hier en daar een traan...
En nu maar hopen dat Arendje en Ponto straks ook weer veilig en wel thuis zijn en lekker naar bed kunnen
Afgelopen week stond vol met al lang geleden geplande afspraken. Bezoek aan het ziekenhuis, afspraak met de mondhygiëniste, een her-indicatie afspraak huishoudelijke hulp door de WMO, kapper, etc. Ik heb het allemaal braaf gedaan en/of over me heen laten komen, ik ga 2 x per dag een stukje rijden om er even "uit" te zijn, ik kan weer "hallo" roepen als ik bekenden tegenkom zonder meteen in tranen uit te barsten en in die zin gaat mijn leven gewoon door.
Maar ohhhhh wat is het leven glansloos, zo zonder Yunah
Maar gelukkig kwam Natasha tussendoor even op bezoek met Dogan...Yunah's grote liefde, en dat breekt het "grauwe" gevoel weer even
En vandaag heb ik de eerste stap gezet die moet gaan leiden naar een volgende hulphond. Maar....de beste dag van de hele week, misschien zelfs wel van de hele maand, is morgen De dag waar ik de hele afgelopen week al naar uitkeek omdat ik nu al weet dat het morgen een prachtige, "glansvolle" dag zal worden...met voor mij heel speciaal bezoek
Morgen komen Arendje en Ponto!
Dat worden vast veel leuke foto's en oeverloos kletsen natuurlijk
De wereld draait gewoon door...
Saskia vertelt....
|
27 November 2011 | 20:26:45
De wereld draait gewoon door...
Nadat ik even een paar dagen voor mezelf heb genomen, geen telefoon, geen bezoek, geen mails...pak ik nu de draad weer op en draait de wereld weer gewoon door. En zo hoort het ook.
En zo begon ik vandaag aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven met een bezoek van Godelieve en haar honden en Marianne, Ilse en Viktor Even lastig, voor iedereen, maar het was een gezellige middag en de aanwezigheid van maar liefst 4 honden deed me goed Maar ook de aanwezigheid van Godelieve, Marianne en Ilse deed me goed...we hebben samen al van alles gedeeld en nu dus ook het verlies van Yunah.
Godelieve en Maddock, net aangekomen, moeten even bijkomen nadat ze eerst een paar uur ergens in een koude, natte wei training hebben gehad...
Vervolgens kwamen Marianne en Ilse met Viktor...
De 2 Friese dames waren kalm en rustig en niet gehinderd door enige "concurrentie...maar de beide Welshmen hadden iets meer competitiedrang, onderling
Hier zijn ze samen even in de tuin, Viktor links, Maddock rechts
Mijn hulpen zijn morgen ongetwijfeld erg blij...de bank is weer volop gebruikt
En schoothondjes...? Dat zijn de Welsh toch ècht niet
Ik wil iedereen bedanken voor alle lieve woorden en blijken van medeleven, per mail, per post, per telefoon, in persoon, middels kaarten, bloemen, eten en wat al niet meer... Het is hartverwarmend te weten hoeveel mensen zoveel om Yunah hebben gegeven, dank jullie wel!
Yunah's leven bestond uit zoveel facetten dat je haar leven niet makkelijk kunt omschrijven
Voor mij was ze natuurlijk alles, mijn allerbeste vriendinnetje, mijn steun en toeverlaat, mijn zeer toegewijde en hard werkende "hulpje", mijn schoothondje, mijn knuffelhondje, mijn wandelmaatje, mijn leven draaide om haar en haar leven draaide om mij
Maar Yunah was nog zoveel meer, ze was het liefste hondenvriendje voor vele kinderen in de buurt, ze heeft zo ontzettend veel demonstraties gegeven om mensen bekend te maken met haar werk en de waarde van haar werk, ze was het zonnetje in het leven van bv mijn buurvrouw, die elke week weer uitkeek naar een bezoekje van Yunah, ze had een enorme voorbeeld functie als we ergens weer eens werden geweigerd of moeite hadden toegang te krijgen...Yunah overtuigde iedere keer weer dat hulphonden lief, braaf en goed opgeleid waren en dat men dus eigenlijk helemaal niet bang hoefde te zijn haar binnen te laten, Yunah was Bo's pup en Renate's hondje in opleiding...en Yunah was nog zoveel meer.
Yunah woonde dan wel bij mij in huis maar woonde daarnaast ook in de harten van velen
Op dit moment heb ik er al heel wat "eerste keren" op zitten... De eerste keer gaan slapen zonder Yunah, de eerste keer wakker worden zonder Yunah, de eerste keer thuiskomen zonder Yunah, de eerste keer koffie zonder Yunah, de eerste keer in het park rijden zonder Yunah...en ik heb het allemaal overleefd
Yunah's laatste dagen waren mooi en we hebben samen zo enorm genoten. Zondag hadden we natuurlijk een gezellige dag met al het bezoek. Maandag was de dag van het gesprek met de dierenarts en dinsdag brak om 11.00 uur de zon door de mist heen en verscheen er een stralend blauwe lucht en glinsterden de bevroren sloten in het zonlicht. Ik heb Yunah gepakt, in 2 warme fleece dekens gerold, er zelfs nog een warm waterzak bij in gestopt en zo hebben we heel lang door het buitengebied rondgereden....Yunah heerlijk knus en warm op schoot, allebei genietend Dinsdagavond heb ik voor Yunah macaroni met ei gekookt, haar meest favoriete eten en ze was helemaal hotel de botel
Woensdag was het mistig, de enige dag dat we hier de hele dag in een dikke mist gehuld bleven...En ook woensdag hebben we nog lekker gewandeld...in de mist en Yunah in haar 2 fleecedekens Zo tegen 13.40 uur was de dierenarts hier. Yunah lag heerlijk bij mij op schoot waar ze haar eerste prikje kreeg en heel rustig in slaap viel. Als Yunah bij mij op schoot lag, was er niets dat haar kon deren en was ze altijd compleet tevreden Op schoot, in mijn armen, heb ik haar bedankt en gezegd hoe veel ik, en zo veel anderen, van haar hielden en al pratend en knuffelend gleed ze weg in een diepe slaap... Zo hebben we nog een poosje gezeten, een slapende Yunah in mijn armen. Vervolgens kreeg ze, nog steeds op schoot, haar laatste prikje en heb ik haar vastgehouden tot ik het leven uit haar weg voelde vloeien... Het was zo rustig, zo kalm, zo vredig allemaal, het was goed.
Nadat de dierenarts nog even haar hartje had gecontroleerd en constateerde dat ze inderdaad was overleden, vertrok hij weer. Ik heb vervolgens nog een half uurtje met haar doorgebracht en heb haar toen nog één keertje in haar dekentje gewikkeld en zo zijn we samen aan onze laatste wandeling begonnen. Ik heb haar naar de dierenkliniek gebracht alwaar ze zou worden opgehaald door de medewerkers van Kollenweidehof, het dierencrematorium. Yunah zal dus worden gecremeerd en haar as zal weer naar de dierenkliniek teruggebracht worden, waar ik haar dan weer op kan halen en haar weer mee naar huis kan nemen, waar ze hoort...
Vanmiddag heb ik met de dierenarts het gesprek gevoerd dat je nu net niet wilt voeren. Aanleiding daarvoor was dat Yunah haar urine nu gewoon laat lopen en zelfs haar lip optrekt als ik haar achterhand aai...
En ja, dan moet je het hebben over kwaliteit van leven, wat is er nog mogelijk en leidt dat nog ergens toe. En daar kunnen we kort over zijn, het leidt allemaal nergens meer toe, slechts het uitstellen van het onvermijdelijke. Maar omdat het allemaal wel heel erg snel gaat, was ik niet in staat vandaag al afscheid van Yunah te nemen en daar hadden ze bij de dierenkliniek natuurlijk alle begrip voor. Yunah is voor nu even volgestopt met prednison en pijnstilling zodat ik nog even met haar kan hebben zonder dat Yunah daar zelf onder lijdt, voor zover valt te beoordelen. En mocht ze toch veel last krijgen dan heb ik opiaten meegekregen die ik haar kan geven.
Ik wil heel goed duidelijk maken dat Yunah's plezier van gisteren, misschien wel en misschien niet heeft bijgedragen aan hoe ze vandaag is, dat valt niet te zeggen. Het is ook absoluut niet belangrijk. Het was een duidelijke keus die ik heb gemaakt, Yunah mag lekker doen waar ze zin in heeft... Als dat haar leven bekort, dan heeft ze in ieder geval tot het laatst plezier gemaakt. Dat liever dan haar iets langer bij me hebben maar dan ten koste van Yunah's plezier in haar leven. Ik wil dus ook niet dat iemand zich schuldig voelt, Yunah heeft een hele leuke dag gehad en ik ook, en daar gaat het om
Ik neem nog even wat tijd om met Yunah door te brengen en zal dus zeker niet toekomen aan het beantwoorden van mails..of misschien zelfs maar de telefoon. Als ik geen zin heb, trek ik de stekker eruit zodat we ongestoord nog even kunnen genieten samen dus graag begrip en zeker geen paniek omdat ik niet opneem
Ik heb diep nagedacht of ik dit hier zou opschrijven...en zoals je ziet, besloten het toch maar te doen. Ik verwacht niet dat ik de komende dag/dagen zin zal hebben om iets op de site te zetten en dat zou betekenen dat het eerstvolgende stukje over Yunah's overlijden zal zijn...en dat kan ik dan ook weer niet over mijn hart verkrijgen. Zoveel mensen hebben alle afgelopen jaren met zoveel liefde en belangstelling Yunah gevolgd dat ik iedereen die schok wil besparen. Nu hebben we allemaal even de tijd om hieraan te wennen...voor zover dat zal gaan lukken.
Vandaag was het een hele gezellige dag met meerdere bezoekers Een "mini hulphonden bijeenkomst"
Als eerste kwam Rienke aan met haar Zoogle...
Yunah en Zoogle even aan het stoeien
En vervolgens kwamen Marianne, Ilse en Viktor...
Ik moest ze natuurlijk alledrie even verzamelen voor een "groepsfoto"
Na de nodige thee en bijkletsen, was het tijd om met zijn allen lekker te gaan wandelen
Yunah heeft eerst even lekker meegerend...
Er kwamen nog een paar honden voorbij die allemaal even begroet moesten worden...
Vervolgens lag Yunah weer lekker op schoot en hebben Zoogle en Viktor nog even rond gerend...
en gestoeid
Nadat de honden zich lekker hadden uitgeleefd op het losloop terrein, hebben we onze wandeling hervat en konden we genieten van prachtig herfstweer
Eenmaal weer thuis kregen de honden een lekkere kluif van Rienke...
Viktor met zijn kluif
Zoogle met zijn kluif..
En nadat wij ook met zijn allen lekker hadden gegeten, gekletst en koffie/thee hadden gedronken, was het tegen 16.00 uur weer tijd voor iedereen om naar huis te gaan.
Alleen Viktor had andere plannen...
En dus moest Marianne hem uiteindelijk met haar sjaal, op komen halen
Toen iedereen vrijwillig dan wel "gedwongen" was vertrokken, zijn Yunah en ik op bed geploft en daar liggen we nog Yunah heeft soms lekker mee gedaan en dan weer zocht ze de rust op, hier een daar een "wieuw" maar in het algemeen ging het heel goed
Dacht ik gisteren al tekenen te zien dat Yunah het wat beter ging doen, vandaag was er geen twijfel meer mogelijk Toen we terugkwamen van een ritje naar de stad en we in het park kwamen, heb ik Yunah op de grond gezet en ik heb met open mond zitten kijken Het kan al wel 2 jaar geleden zijn dat ik Yunah zooooo als een idioot rond heb zien racen Ze wist van gekkigheid niet waar ze naar toe moest rennen en vloog dus maar alle kanten op, over boomstronken, door de sloot, er weer uit, nog maar eens over een boomstronk, 3 rondjes om een boom heen, nogmaals door de sloot en aan de andere kant er weer uit...weer terug door de sloot en ga zo maar door, ze hield niet meer op Als een wervelwind stoof ze in het rond, malle bokkensprongen makend en helemaal blij Ook kwispelt haar staart weer de volle 180° van links naar rechts Dit is dus precies waar we op hoopten, dat door de pijnstilling Yunah zich weer beter zou voelen maar ook dat de symptomen wat af zouden nemen...en voorlopig werkt het uitstekend
Natuurlijk, haar rug is nog net zo slecht als gisteren en gisternacht, werd ze nog gillend wakker van de pijn omdat ze even ging verliggen...maar wat was het prachtig om mijn "oude" Yunah weer te zien, die er eigenlijk al een paar jaar niet meer is, niet zó opgewekt, zó vrolijk en zó enthousiast als ze vanmiddag was
Wat heeft ze dus dringend die pijnmedicatie nodig gehad...
Vanochtend zijn we met een potje urine langs de dierenkliniek geweest en er was geen sprake van een blaasontsteking. En alhoewel ik geen afspraak had staan, waren er 2 dierenartsen die onmiddellijk de tijd hadden en namen om even het één en ander te bespreken.
De algemene consensus was wel dat het toch uit de rug wegkomt (prikkeling van de blaaszenuw) en samen met de andere symptomen is er een advies tot stand gekomen. Yunah heeft namelijk ook wat problemen met de ontlasting. Ging ze eerder gewoon zitten en was ze hoppakee in één keer klaar, tegenwoordig moet ze erg persen en doet ze er meerdere keren over (terwijl de ontlasting wel goed is, niet te droog ofzo) Gecombineerd met een staart die geen 180° meer beweegt, dus niet meer van links naar rechts kwispelt maar alleen nog maar van het midden naar links beweegt, waren allen het er over eens dat er druk op dat deel van de zenuwen staat waar haar staart, darmen en blaas worden aangestuurd.
Daar is op zich niets aan te doen maar om te kijken of het allemaal wat makkelijker kan voor Yunah, krijgt ze nu een laxeermiddel waardoor ze weer makkelijker moet kunnen poepen. Verder is de hoop dat, als de pijnstilling goed gaat werken (dan moet ze wel eerst minstens een week op een dosering die bij haar gewicht hoort) dat de klachten daardoor ook weer afnemen.
We hebben nu dus weer een grote fles laxeermiddel meegekregen en meteen een grote fles Novacam voor de pijn meegenomen, ik had namelijk om uit te proberen eerst een klein flesje meegekregen. Maar nu het goed gaat met Yunah op deze pijnmedicatie, kan er dus aan een grote fles begonnen worden.
En alhoewel ik het hier nog niet hardop heb gezegd, zal het nu voor de meesten wel duidelijk zijn dat Yunah gestaag meer achteruit zal gaan en dat we niet meer kunnen dan haar pijnvrij en comfortabel houden tot het moment daar is dat het mooi is geweest.
En dat is precies wat we gaan doen, lekker genieten, wandelingen op schoot maken om van de herfstlucht en -zon te genieten, lekker warm slapen en veel, heel veel tijd samen doorbrengen
Enige tijd geleden heeft Yunah een keertje haar plas in huis laten lopen. Tsja, kan gebeuren...en wie weet speelt haar rug ook wel mee, dacht ik toen... Maar sinds een week kan ze de nacht niet meer doorslapen zonder te moeten plassen... Elke nacht, standaard, word ik wakker omdat Yunah van het bed springt en bij de buitendeur gaat zitten. Als ik haar dan de tuin in laat gaan, doet ze een plas, draait zich meteen weer om, om naar binnen te komen en slaapt de rest van de nacht dan weer door Om uit te sluiten dat er mogelijk toch iets van een blaasontsteking meespeelt, zal ik morgenochtend kijken of ik Yunah's eerste plasje op kan vangen zodat het bij de dierenkliniek even nagekeken kan worden
Voor de rest slaapt Yunah veel, het liefst naast de verwarming
En dus heb ik daar maar een lekkere dikke en zachte stapel kleedjes neergelegd zodat Yunah lekker zacht en warm kan liggen
Maar dat dit niet mijn oude, vertrouwde Yunah is, is duidelijk. Yunah zou zich nooit zo "afzonderen", die zou normaal gesproken lekker tegen me aan komen liggen en voor de kou kreeg ze dan een lekker dekentje over. Maar nu ligt ze alleen maar voor de verwarming te slapen...
Zo is het in mijn hoofd ook weer helder geworden Ik heb besloten, zeker gezien het feit dat Yunah's rug slechter en pijnlijker is dan ik dacht, dat Yunah gezellig hier blijft Ik heb contact gehad met mijn zorgverzekeraar en het aanvragen van een vervangende hulphond is vooral een formaliteit, dus dat lijkt niet al te moeilijk te worden. Maar zolang ik geen definitieve toestemming heb, blijft het natuurlijk toch nog even afwachten
Ondertussen ga ik eens voorzichtig om me heen kijken of ik een andere hond kan vinden die bij me zou passen en de juiste kwaliteiten heeft om hulphond te worden... Een hond van rond 1 jaar oud zodat die meteen de medische keuring kan ondergaan want ik wil niet het risico lopen met een jonge hond/pup te beginnen en dat die dan niet door de keuring heen komt Het wordt dus een asielhond of herplaatser ofzo... Voelt ook wel goed want dan krijgt een hond een tweede kans
Gesprek met de dierenarts...
Saskia vertelt....
|
11 November 2011 | 16:36:53
Gesprek met de dierenarts...
Vandaag ben ik met Yunah bij mijn eigen dierenarts langs geweest om alles nog eens te bespreken, vragen die ik nog had te stellen en te overleggen over pijnmedicatie
Het rapport van de orthopeed was ook binnen en zodoende kon ik in alle rust de uitslag nog eens doornemen. Tot mijn grote verrassing bleek er iets in het rapport te staan dat blijkbaar de eerste keer niet tot me doorgedrongen is. Buiten de problemen op niveau L7 - sacrum, wordt er ook discus degeneratie L4 - L5 geconstateerd Dus een tweede, kwetsbare plek in Yunah's rug...
Verder staat er:
Er is
protrusie van discuskernmateriaal zichtbaar ter hoogte van de Lumbo-Sacrale
overgang. Er is milde compressie op de cauda equina. Ter hoogte van de
compressie is het ruggenmergkanaal afgeplat.
Dat wist is dus al. Verder wilde ik graag weten of er risico's zijn dat Yunah's hernia erger wordt. Ik zal eerst even snel en kort iets uitleggen zodat het duidelijker wordt. Er zijn 3 gradaties van hernia. De eerste, bulging genaamd, bestaat uit een hele lichte uitstulping van de tussenwervelschijf maar alles is nog intact. Bij de tweede graad (wat Yunah heeft) is de kern uit de tussenwervelschijf gebroken en drukt tegen het ruggenmerg. Bij de derde graad, is de kern ook nog door de gewrichtsband heen gebroken die tussen de wervels en het ruggenmerg loopt, en zit de kern dus in het ruggenmerg. Bij deze graad, moet er onmiddellijk opgetreden worden, via een eventuele operatie (stante pede naar Utrecht) of in laten slapen.
Ik wilde dus weten of er een risico bestond dat Yunah's hernia daadwerkelijk in het ruggenmerg zou kunnen schieten (met alle gevolgen van dien). Het antwoord was helaas, ja. Bij elke beweging die Yunah maakt, bestaat de kans dat de kern door die band heen geduwd wordt. Met name springen, rennen, stoeien, etc zijn risicovol maar in principe kan het bij elke beweging gebeuren. Dit was voor mij toch nog weer even een flinke schok omdat ik niet had gedacht dat ze een zo groot risico zou lopen op de mogelijkheid dat de hernia in het ruggenmerg terecht komt. Maar in principe kan het dus bij elke beweging die ze maakt, gebeuren...
Verder hebben we het over pijn en pijnbestrijding gehad.Het feit dat Yunah zo moe is, het zo kalm aan doet en toch af en toe haar poot niet belast, deden me wel vermoeden dat ze pijn zou hebben maar ik had verwacht dat het om milde pijn zou gaan. De dierenarts was overtuigd dat, zowel gezien haar verschijnselen als mede door de resultaten van de MRI, dat Yunah een behoorlijke hoeveel pijn heeft en dat ze aan de continue pijnstilling zou moeten...wat alweer een klap voor me was. Ik heb nu dus een pijnstiller meegekregen die we gaan uitproberen in de hoop dat ze deze wel kan verdragen.
Al met al toch weer een confronterende dag omdat het allemaal erger is dan ik in mijn hoofd had zitten. Maar ondanks dat gaat het wel goed met me, hoor Soms gaat het wat minder, andere keren gaat het weer beter...zo gaan die dingen nu eenmaal. Het is moeilijk, dat hoef ik niet te ontkennen, het is erg emotioneel maar ik ben wel "rustig" en realiseer me dat ik door al deze gevoelens en emoties heen moet, er is geen andere manier
Ik kom er niet aan toe alle mails, kaartjes en andere tekenen van medeleven te beantwoorden...maar weet dat ik ze enorm waardeer en via hier dan maar een "heel erg hartelijk bedankt" aan een ieder
De uitslag is binnen...
Saskia vertelt....
|
08 November 2011 | 20:53:00
De uitslag is binnen...
De uitslag van Yunah's MRI is binnen. Naast de verkalkte gewrichtsband, die we op röntgenfoto's al hadden gezien, heeft Yunah ook nog een gedeeltelijke hernia tussen haar laatste lendenwervel en het heiligbeen
Ik zal proberen een beetje uitleg te geven over de situatie:
De laatste tussenwervelschijf maakt contact tussen de 7de lendenwervel en het heiligbeen en heet lumbosacrale discus. Deze overgang heet de lumbosacrale overgang
en is vaak een probleem bij grotere honden zoals de Duitse herder, de
Rottweiler, de Labrador Retriever, de Golden Retriever en de
Border Collie. (Met de Labrador en de Border Collie, heeft Yunah dus al 2 van deze rassen in zich zitten)
Slechts 5% van alle hernia’s treedt op ergens tussen de 4de lumbale wervel en het heiligbeen/sacrum. Op deze hoogte is er veel ruimte in het
ruggenmergkanaal waar het ruggenmerg zich opgedeeld heeft in
zenuwwortels die uitwaaieren als een soort paardenstaart "de cauda equina". Ter plaatse van de lumbosacrale overgang komt vaak het probleem van lumbosacrale instabiliteit voor, waarbij er teveel speling is tussen de 7de lendenwervel en het heiligbeen. Wanneer in dit gebied een hernia optreedt dan wordt de ruimte in het ruggenmergkanaal sterk
vernauwd en raken de zenuwen beklemd. We spreken dan van Lumbosacrale Stenosis of Cauda Equina Syndroom.
De verschijnselen hebben
betrekking op de achterhand, de blaas, anus en staart. Bij de lichtere
vorm loopt de hond vaak met een lage en bolle rug, zakt wat door zijn
achterpoten, toont vaak een kreupelheid aan één achterpoot. De hond
probeert zijn gewicht op de voorhand te verplaatsen en gebruikt hiervoor
zijn buikspieren. De hond heeft moeite met springen en druk op de lage
rug kan zeer pijnlijk zijn. Sommige honden gillen wegens forse
neurologische pijn en sommigen zijn incontinent.
En dit is dus wat Yunah heeft... Gelukkig heeft ze, als ze haar rug weinig belast, ook weinig last. Maar hoe meer ze haar rug moet belasten, hoe meer last ze krijgt. Het laat dus ook geen enkele twijfel of Yunah nog kan blijven werken. Een hulphond zijn is topsport en vereist een fitte hond...en Yunah is gewoon niet fit met haar rugproblemen. En al zou je middels een operatie de hernia verwijderen, de verkalking verwijderen dan nog zou ze niet meer kunnen werken vanwege de staat van haar rug. Het steeds op de achterpootjes staan, het springen, kracht zetten om te trekken...allemaal belastend voor haar rug in deze omstandigheden.
Gelukkig voor Yunah heeft ze, als ze niet wordt belast, ook bijna geen last en kan ze nog lang van een mooi hondenleven genieten Kan ze af en toe ergens eens een gordijn dichttrekken? Absoluut. Kan ze zo hier en daar eens iets oppakken en aangeven, als ik wat laat vallen? Zonder twijfel. Maar dat is niet hetzelfde als een "werkende hulphond". En dus zal Yunah voor haar werk worden afgekeurd.
Ga me nu niet meteen vragen hoe ik dit of dat ga doen, of wat er nu of morgen gaat gebeuren... Het zal een roerige tijd gaan worden waarin er allerlei zaken geregeld en opgelost moeten gaan worden. Maar niet voor alles heb ik al een pasklaar antwoord...ik zal even tijd nodig hebben om deze "dreun" te verwerken en zaken te regelen. Maar ik zal jullie wel, via deze site op de hoogte houden van elke volgende stap die gaat komen en hoe die zal gaan Ik ben niet weg, Yunah is ook niet weg...de site en wij gaan gewoon door
Herfst en buikje kriebelen...
Saskia vertelt....
|
06 November 2011 | 10:03:04
Herfst en buikje kriebelen...
Wat worden we toch vreselijk verwend met het weer, deze herfst En ondanks dat Yunah toch flink wat last heeft gehad van de MRI, ze heeft 2 dagen constant met haar rechter achterpoot "gesleept", hebben we toch heel erg genoten van het prachtige weer We zijn gisteren zelfs lekker naar het buitengebied geweest waar we zeker 2 uur lang hebben rondgereden
Yunah loopt dan korte stukjes...
en meldt zich als ze moe wordt
En wat is er dan mooier om, als je weer thuis bent, lekker op je buikje gekriebeld te worden? Op je buikje gekriebeld worden door een 7-jarig meisje....want niemand kan zo goed "buikje kriebelen" als meisjes van 7
Een ander, zo typisch teken dat het herfst is, zijn de ganzen die elk jaar weer met een luid "gak-gak" overvliegen op weg naar warmere oorden
Nu ik vandaag geen bericht heb gehad over de uitslag van de MRI (was ook wel erg snel geweest ) kan ik vast mededelen dat het dan zeker niet vóór dinsdag zal zijn omdat mw. Govers op maandag niet werkt
Dus iedereen kan even rustig ademhalen en genieten van het eerste schaatsweekend deze winter
De Faculteit Diergeneeskunde...
Saskia vertelt....
|
02 November 2011 | 19:13:11
De Faculteit Diergeneeskunde...
Vandaag was het dan zover, de MRI in Utrecht. Bij de kruisvereniging een duwrolstoel geregeld, een chauffeur geregeld en om 11.30 uur vanochtend vertrokken we
Aangekomen in Utrecht heeft Jeroen nog even een stukje met Yunah gelopen...
en werd ik in de rolstoel gezet
Nadat we ons hadden aangemeld, was het wachten geblazen...
Maar gelukkig hoefden we niet lang te wachten voordat we werden geroepen. Bij uitzondering mocht ik met Yunah mee naar de "voorbereid kamer" waar ze eerst een infuusje kreeg...en daar al snel erg slaperig van werd
Nadat Yunah "weg" was, werden er hartslagmeters op haar voetjes geplaatst...
Hier zitten ze al aan haar voorpootjes...
Vervolgens moest ze geïntubeerd worden...
En hier worden alle "snoeren" e.d. aangesloten...
En wordt de beademingsslang vastgeplakt...
Als alles aangesloten en vastgezet is...
Mag ik nog even een knuffel geven...
En dan moet ik weer terug naar de wachtruimte...
Ze hadden al aangegeven dat het minimaal 2 uur zou duren voor Yunah weer terug zou komen dus ben ik met Jeroen naar de kantine gegaan en hebben we lekker even geluncht daar Buiten wat in het zonnetje gehangen, nog maar weer eens wat gedronken en na een kleine 2 uur toch maar weer de kliniek binnen gegaan... Het duurde toen nog een half uur voor Yunah werd teruggereden op een brancard, richting de verkoeverkamer...
Yunah wordt voorbij gereden...
Vervolgens nog eens 20 minuten wachten tot ze wakker genoeg was en ik haar weer op mocht halen Ik heb nog geen uitslag, die hoor ik van Yunah's orthopeed, de verwijzend specialist. Ik, en jullie, zullen dus nog even een paar dagen geduld moeten hebben
Maar de MRI zit er op en we zijn weer thuis. Precies 7 uur nadat we vanochtend vertrokken, waren we vanavond weer thuis, om 18.30 uur. Het was dus een hele lange dag en ik wil nu nog maar 1 ding...en dat is naar bed
Yunah slaapt lekker haar roes uit en mag, tot haar verdriet, vandaag nog niets eten. Morgen pas weer voorzichtig een beetje voer geven... Ze hoest wat (door de beademingstube) maar voor de rest ligt ze toch voornamelijk te doezelen
In de aanloop naar woensdag toe, doen we heerlijk rustig aan en genieten we volop van het prachtige weer
In het park hier, staat een prachtig oud boerderijtje dat recent van nieuw voegwerk is voorzien...
en nu zag ik ook pas voor het eerst hoe oud het boerderijtje inmiddels al is
150 jaar
Af en toe loopt Yunah lekker een stukje maar al snel wordt ze moe en raakt ze achterop
Geen nood, mijn schoot is groot genoeg en dan vervolgen we onze wandeling toch lekker met Yunah op schoot Zelfs het kalf is enigszins nieuwsgierig naar wat er daar op mijn schoot ligt
En zo gaan onze dagen momenteel rustig en zonnig voorbij en daar genieten we allebei heel erg van
Vandaag aan het eind van de middag werd ik door mw Govers gebeld. Ze had een MRI voor Yunah geregeld voor komende week woensdag, 2 november, om 13.00 uur in Utrecht Omdat ze afwezig geweest was tot vandaag, en de assistente geen afspraak kon maken voor Yunah, zonder een verwijzing van de betreffende arts, was er pas vanochtend contact met Utrecht geweest en ja, nu duurt het dus nog even een week...
Verder hebben we een leuke week gehad. Uiteraard stond het grootste deel van de afgelopen week in het teken van mijn 50ste verjaardag Één van de cadeautjes die ik heb gekregen, is een vogelvoedertafel...en die wordt al druk gebruikt, hier door een Vlaamse Gaai
En de musjes eten hun buikje rond met de pindakaas die aan de schutting hangt
Nu we het toch over vogels hebben, ik kwam ook weer eens een gewonde duif tegen op straat. Het diertje kon niet meer vliegen en heeft bij mij in de kattenreismand gezeten totdat de vogelopvang hem kwam ophalen...
Omdat het ook herfstvakantie was vorige week, kwam uiteraard de kleindochter van de bovenburen weer even gezellig langs om met Yunah te spelen en te wandelen
Yunah's moeder woont bij mensen die Marianne weer kent en zo kreeg ik via Marianne een paar foto's van Bo, Yunah's moeder
Bo, heerlijk buiten in het zonnetje liggend...lekker niets doen
Bo en Jannet, de vrouw waar Yunah is geboren
En alhoewel Bo uiteraard het uiterlijk heeft van een echte Labrador, en Yunah dat weer niet heeft, wat lijkt Yunah toch ontzettend veel op haar! Zelfde houding, zelfde manier van doen, de zelfde blik in hetzelfde koppie En...hetzelfde grijze bekkie
Al met al een drukke maar ook heel leuke week met van alles en nog wat...
De knoop is doorgehakt, Yunah gaat volgende week naar de Universiteitskliniek voor Gezelschapsdieren in Utrecht om een MRI-scan van haar rug te laten maken. Deze scan zal bepalend zijn voor Yunah's toekomst als hulphond... Dat ze nog een mooi leven als huishond kan hebben, daar is geen twijfel over. Maar of ze nog kan werken begint wel erg twijfelachtig te worden. En dan kan er maar één ding uitsluitsel geven, een MRI. Met alle rust en hydrotherapie gaat Yunah niet vooruit. Ze is altijd moe, wil niet meer spelen, slaakt af en toe een gil vanwege een pijnscheut, blijft veel in telgang lopen, ze wil haar achterhand niet meer geborsteld hebben, mankt dan weer eens hier en dan weer eens daar... En omdat dit alles niet opknapt, wordt het tijd om te kijken wat exact de problemen in haar rug zijn en of daar operatief nog iets aan te veranderen valt.
Het was geen makkelijke beslissing om een MRI te laten maken omdat ik drommels goed weet dat de uitslag daarvan bepalend zal zijn. Bepalend voor Yunah maar ook bepalend voor mijn leven met Yunah. Het gaat een spannende week worden...
Het was zo'n 3,5 maand geleden dat ik Viktor voor het laatst had gezien...en toen zag hij er zo uit
Vandaag was hij een flink stuk groter...
Viktor was natuurlijk niet alleen gekomen, Marianne en Ilse waren ook mee gekomen Na thee en wat lekkers, zijn we eerst maar eens lekker gaan wandelen met zijn allen.
Twee kontjes...
Even natte pootjes halen
Kom Vik, we gaan weer verder...
Ilse op de hindernisbaan...
Viktor gaat probleemloos voor de eerste keer over een wildrooster, knappe vent hoor
Eenmaal weer thuis moest er even met Ilse gestoeid worden op de bank
En natuurlijk moest er ook even met Marianne geknuffeld worden op de bank...
En gewoon even mooi zitten wezen op de bank
Het was een hele leuke dag en we troffen het fantastisch met het weer Pas toen Marianne, Ilse en Viktor weer vertrokken, sloeg het weer om en kwam er een dikke (onweers)bui aan
Viktor is nog steeds, zoals hij als klein pupje ook al was, een vreselijke lieverd Een heel gemoedelijk hondje en een enorme knuffelkont Het was weer vreselijk leuk om iedereen weer even terug te zien, bedankt voor jullie bezoek!
En dan nu de logeerpartij...
Saskia vertelt....
|
17 Oktober 2011 | 13:22:42
En dan nu de logeerpartij...
Zaterdag, om een uur of 18.00 kwamen Francine en Diesel binnenvallen Francine had 's middags een demo op een zorgboerderij hier in de Achterhoek, en ach, als je dan toch in de buurt bent, is het wel leuk om dan meteen maar even hier te komen, nietwaar? Na een voedzame en gezonde maaltijd hebben we de honden nog even uitgelaten en zijn vervolgens op bed geploft
Francine met Yunah op bed, kopje koffie in de hand en Diesel op de vloer...
Nadat we de koffie op hadden, was er een kleine verrassing voor de honden, ik had een cadeautje voor ze gehaald en die mochten ze nu uitpakken
Yunah duikt vol in haar cadeautje...
Diesel laat zich bij het uitpakken even helpen door Francine
Francine en Yunah, allebei trekkend aan hetzelfde piepkonijn
Nadat de rust was weergekeerd, vond ik dat Diesel ook op bed moest komen liggen en dat liet hij zich geen 2 x zeggen. En wat hoort er bij "op bed liggen"? Precies, een heerlijk massage a la Sas
Na veel kletsen en lachen werd om 00.45 uur alles en iedereen toch wel moe...
En terwijl Francine zich klaarmaakte om te gaan slapen, waren Diesel en Yunah vast even het logeerbed aan het uitproberen
Yunah en ik verdwenen naar ons eigen bed en Diesel en Francine verdwenen in de logeerkamer...waar Diesel de hele nacht heerlijk bij Francine op bed heeft geslapen Hij had de smaak helemaal te pakken...
De volgende ochtend hebben Yunah en Diesel eerst even lekker in de tuin gespeeld...met 1 van de nieuwe piepspeeltjes
Maar ook de wasbeer was bij Diesel populair
Na een lekker ontbijtje (waarbij Yunah nog snel even een hapje mee at van Diesel's ontbijt ) was het tijd om te gaan wandelen.
Yunah en Diesel even flink aan het rondscheuren
En gelukkig zijn er in de Achterhoek ook "vieze slootjes"
Maar, op een enkele uitspatting na, hebben de honden zich daar gewoon geamuseerd en van hun beste kant laten zien. Yunah's beste kant...
En Diesel's beste kant...
Nadat de honden daar een poosje rond hadden gebanjerd, hebben we onze wandeling weer vervolgd...
Thuis nog maar weer even met koffie op bed geploft terwijl de honden heerlijk met hun nieuwe piepspeeltjes, luid piepend, in- en uit renden en onderwijl de grootste lol hadden met z'n beidjes
Het was niet alleen maar rondrennen hoor, ze konden ook nog gewoon lekker rustig liggen
Afijn, aan alle goede dingen komt een eind, zo ook aan de gezellige logeerpartij en rond 13.30 uur werd Diesel ingeladen en vertrokken beiden weer richting huis
Hydrotherapie en logees...
Saskia vertelt....
|
16 Oktober 2011 | 22:35:40
Hydrotherapie en logees...
Het was een druk weekend. Het begon zaterdagochtend met hydrotherapie voor Yunah De hydrotherapie begint nu wat andere vormen aan te nemen. Was het eerst lopen op de onder-water-loopband en vervolgens lekker zwemmen...tegenwoordig wordt er in het water veel meer geoefend Het lang(er) lopen blijft voor Yunah lastig en dat zie je op de loopband ook terug. De spieren in haar achterhand zijn wel weer goed in conditie en nu wordt er meer gewerkt aan houdingen die Yunah in haar dagelijkse leven nodig heeft voor haar werk. En misschien wel het meest belangrijk voor Yunah, om haar werk te kunnen blijven doen, is het met de voorpootjes op mijn voetenplank stappen om me voorwerpen aan te geven. Ik moet het even goed uitleggen Niet het aangeven van de voorwerpen is het meest belangrijk maar de houding die ze voor dat werk nodig heeft, is waarschijnlijk de houding die voor haar het meest belastend is, achterpootjes op de grond, voorpootjes iets hoger op de voetenplank.
En nu wordt tijden het zwemmen geprobeerd de spieren die voor die houding nodig zijn, sterker te maken door die houding zoveel als mogelijk na te bootsen Dit doet Monique door Yunah's achterhand tijdens het zwemmen naar beneden te duwen zodat Yunah meer opwaarts moet strekken...dezelfde houding die ze nodig heeft als ze me wat aan moet geven. Maar dat is wel loodzwaar en heel hard werken voor Yunah...
Toen we vervolgens weer thuis waren, konden we nog even lekker uitrusten alvorens ons bezoek kwam Het hele verhaal inclusief foto's komt morgen, daar ben ik nu te moe voor, maar ik wilde jullie wel alvast een voorproefje gunnen van logeerpartij
Waar ik uiteindelijk heb geslapen....? Jullie horen het morgen
Begin van een nieuwe week...
Saskia vertelt....
|
10 Oktober 2011 | 18:00:27
Begin van een nieuwe week...
en meteen was het al razend druk met van alles en nog wat. Er kwam weer eens iemand om naar de (s)Trax te kijken en te meten en te doen, er kwam iemand om naar de radiator in de keuken te kijken en te meten en te doen, er kwam iemand op koffiebezoek en ik moest de griepprik halen...en nog een paar van dat soort zaken
En toen het 17.00 uur was, ging mijn telefoon...de "maaltijdservice"
Wat is het dan toch heerlijk om zo verwend te worden
In plaats van zwemmen...
Saskia vertelt....
|
08 Oktober 2011 | 20:31:33
In plaats van zwemmen...
Met die hotspot, mag Yunah even niet naar hydrotherapie en dus had ze vandaag een dagje vrij Maar een dag niet zwemmen is niet automatisch een saaie dag, nee hoor...want Yunah's grote vriend Dogan kwam gezellig op bezoek
Van het een in het ander...
Saskia vertelt....
|
07 Oktober 2011 | 20:29:54
Van het één in het ander...
We vallen hier een beetje van het één in het ander op het ogenblik Zelf had ik gisteren een luxatie van het spaakbeenkopje bij mijn elleboog, auw!...nog niet eerder gehad Ik dacht dat ik zo'n beetje alles al wel uit de kom had gehad...maar inderdaad, mijn elleboog nog niet
En vandaag zat ik weer voor Yunah bij de dierenarts...een hotspot
Een injectie, een doos pillen, een zalfje en een geschoren plek verder, konden we weer naar huis Met die plek mag Yunah morgen niet naar de hydrotherapie dus zijn we met onmiddellijke ingang aan een lang en lui weekend begonnen
Dan denk je toch meteen aan dierendag en aan lekkere kluifjes en een biefstukje bij het ontbijt Maar helaas, niets van dat alles voor Yunah op dierendag... Nee, Yunah mocht zich op dierendag vol laten steken met acupunctuurnaalden Een speciale dierendag was het wat dat betreft dus wel
Linda aan het werk met Yunah
(de eerste 2 naalden heeft ze al in de schouders staan...)
Het was wel heel erg frappant want Yunah die het nooit zo heeft op "rare" dingen, liet alles zeer relaxed gebeuren... Hier krijgt ze naalden in haar achterpoten...
En nadat alle naalden geplaatst waren....
ging Yunah er lekker bij liggen en sliep ze binnen een paar minuten...
waarna ze vervolgens een half uur achter elkaar diep heeft liggen slapen En dat is toch wel zeer ongebruikelijk voor Yunah
Vervolgens werd Yunah weer wakker, kwam overeind, schudde zich eens lekker uit...en vlogen alle naalden door de kamer
Het hele verhaal over een "koude" lever, verstoorde chi en een zwakke milt...herhaal ik hier maar niet want daar zou ik niets bakken. Dat is voor mij abracadabra en dat kan ik dus ook niet uitleggen
Tenslotte kregen we nog een pot Du Huo Ji Sheng Tang mee, een Chinees kruidenmengsel dat anti-inflammatoir en pijnstillend werkt en door de toevoeging van kaneel ook voor warmte zorgt...
En zo kreeg Yunah toch nog een speciaal avondmaal....Chinees En nu maar kijken of het gaat helpen allemaal...we wachten af. Yunah zelf heeft het in ieder geval als zeer prettig ervaren en de Chinese kruiden vindt ze ook nog eens erg lekker en dus was het toch nog een leuke dierendag voor Yunah
Met zulk prachtig weer en de winter voor de boeg, was het vandaag een ideale dag om een paar bollen te planten die dan in het voorjaar weer voor leven zorgen
En uiteraard was ook Yunah van de partij...om me de doos met bloembollen te brengen...
en vervolgens de losse zakjes met bloembollen te brengen...
Begin van de middag hadden we Rienke en Zoogle op bezoek, even een bakkie thee doen en bijkletsen Met dit prachtige weer zaten we heerlijk in de tuin en stonden mijn buitendeuren open... Het duurde dan ook maar even of Zoogle had Yunah's mand met speeltjes gevonden en kwam hij vrolijk met een roze beest naar buiten
Yunah en Zoogle kunnen het goed met elkaar vinden en dus moest er ook even gespeeld worden... (nu ik het weet, let ik er ook op en zowaar, ook hier zie je dat Yunah tijdens het spelen in telgang gaat )
En hier nog een keer...en van wat ik begrepen heb van de orthopeed, is telgang voor honden een "makkelijke" en de minst belastende gang...die je dan dus ook ziet als een hond rugproblemen heeft. Yunah heeft zelf dus al maatregelen genomen om het haar rug zo makkelijk mogelijk te maken...knappe muis
Je ziet goed dat Yunah haar linker voor- en achterpoot tegelijkertijd voorwaarts zet (de telgang) terwijl Zoogle juist het tegengestelde doet, de voor- en achterpoot bewegen juist allebei een andere kant op (de voorpoot naar achteren en de achterpoot naar voren), de "normale" gang voor een hond
Na gezellig thee (en koffie) teuten in het zonnetje, vertrokken Rienke en Zoogle weer huiswaarts. Zoogle en Yunah lijken elkaar hier wel een afscheidskusje te geven...
Een bijzondere middag...
Saskia vertelt....
|
27 September 2011 | 22:01:25
Een bijzondere middag...
Vanmiddag was het weer tijd voor Yunah's hydrotherapie Yunah is al zover dat ze dan zelf haar balletje pakt en die in de tas gooit Bij aankomst ging Yunah, zoals gewoonlijk, eerst even 20 minuutjes in de bench en in de tussentijd heeft Monique met mij de gemaakte en bewerkte filmpjes van Yunah met me doorgenomen. Wat eigenlijk wel heel apart was, omdat het mij nog niet was opgevallen, is dat Yunah uitsluitend in telgang loopt In stap, draf en galop...Yunah denkt dat ze een IJslander is en doet alles in telgang Er staat nu dus plotsklaps een paard bij mij in de gang Verder was duidelijk zichtbaar dat Yunah in de rechter achterhand wegzakt (en dat met haar linker achterhand corrigeert, waardoor het lijkt alsof ze met links vreemd loopt...maar dat is dus niet zo), dat ze duidelijk stijver beweegt met haar rechter achterhand en nog zo wat van die dingetjes. Dit gecombineerd met het feit dat Yunah nog steeds met haar rechter achterpoot van tijd tot tijd een paar stappen overslaat (de poot dus niet gebruikt), ze niet wil dat haar rechter achterpoot wordt gestrekt, ze soms in rust plots met een luide piep overeind springt, ze met haar rechter achterpoot regelmatig over de grond "sleept" heeft, na telefonisch overleg met de orthopeed geleid tot de volgende conclusie. (n.b., de orthopeed was aan de telefoon toen ik daar met Yunah was zodat we met zijn allen konden overleggen, bespreken en afspraken maken) Alle problemen komen uit de rug. De verkalking raakt het ruggenmerg waardoor Yunah in haar rechter achterhand aan spierzwakte lijdt, maar het is op dit moment niet ernstig genoeg om een zo gecompliceerde (en gevaarlijke) operatie te rechtvaardigen. Maar zich goed realiserend dat het om een hulphond gaat en dat je die zo lang en zo goed mogelijk aan het werk wilt houden, kwamen ze met het volgende voorstel... We gaan door met de hydrotherapie omdat dit voor Yunah erg goed is. Daarnaast gaan we volgende week dus naar die acupunctuurdame om te kijken wat zij te bieden heeft met name op het gebied van pijnbestrijding (want dat Yunah pijn heeft is wel zeker, we weten alleen niet hoeveel) En als we dat dan hebben gedaan en Yunah is klaar met haar therapie, dan komen de hydro-dame én een fysiotherapeut hier bij me thuis en dan gaan we stap voor stap, al Yunah's werkzaamheden doornemen en kijken hoe we de werkzaamheden die belastend voor haar rug zijn, op een dusdanige wijze kunnen aanpassen dat Yunah ze kan blijven uitvoeren
Weer een heel verhaal en ik zal ongetwijfeld nog dingen vergeten zijn...maar ik was diep onder de indruk van de manier waarop er wordt samengewerkt en gecommuniceerd. Het feit dat ze onderling regelen dat de orthopeed aan de telefoon is om alles met mij door te spreken als ik op het hydrotherapiecentrum ben...en het echt meedenken aan een zo goed mogelijke oplossing voor Yunah's rugprobleem
Yunah zelf slaapt, die was erg moe en kouwelijk en die heb ik op de electrische deken gelegd (ze moet tenslotte goed warm gehouden worden, werd me vandaag nog nadrukkelijk gezegd ) met een lekkere deken over zich heen...
Electrische deken op bed gelegd, daar een lekkere fleece deken overheen...en ergens in die zalig warme, zwarte bont deken, ligt Yunah...warm te wezen en te slapen
Er komen nogal wat vragen over hoe het nu met Yunah gaat, logisch Maar ik was er nog niet helemaal aan toe om het er hier over te hebben maar nu dan maar wel
Ik zal beginnen met een video van Yunah op de loopband...
Zoals je kunt zien loopt ze nog niet goed. Het idee is nu dat niet de gescheurde knieband als eerste kwam maar dat Yunah al last van haar rug had (de verkalking die tegen het ruggenmergkanaal aan ligt) en daardoor haar knieband heeft gescheurd, dus net andersom dan eerst gedacht Het betekent ook dat Yunah's klachten niet (meer) door haar knie komen maar uit haar rug vanwege die verkalkte gewrichtsband En gelukkig, de klachten zijn mild en hebben nu nog geen grote invloed op Yunah, voor zover we weten. Wel is het zo dat ze bijna niet meer rent, soms een klein stukje, zeker als ze een bekende ziet maar niet meer zomaar voor de lol vreselijk in het rond rennen en springen. Dat zijn wel aanwijzingen dat ze er op die momenten waarschijnlijk meer last van heeft. Maar omdat Yunah zo slecht op pijnstillers reageert, is het niet zo handig om middels het geven van pijnstillers te kijken of dat enig verschil maakt. Op aanraden van zowel de orthopeed als de hydrotherapie-dame, ga ik volgende week met Yunah naar een (Amerikaanse) dierenarts die al 17 jaar gespecialiseerd is in veterinaire acupunctuur. Mogelijk dat zij iets kan betekenen voor Yunah
Het zal niemand ontgaan zijn dat het vandaag een heerlijke dag was Yunah en ik hebben er dan ook volop van genoten Het begon enigszins turbulent...dankzij de Border Collie's van de schaapsherder die weer met zijn kudde rondtrekt
We wandelen rustig wat rond toen we de 4 Borders van de schaapsherder tegenkwamen. Drie van hen kwamen meteen op Yunah af, die aan de lijn liep. Er werd wat gesnuffeld en gedaan en Yunah was op slag dikke vriendjes met een Border reutje... Maar daar was Grace, de 4de Border die op afstand was gebleven, niet van gediend en uit het niets kwam ze aangestormd om Yunah even op haar nummer te zetten
Grace wordt door haar baas weer teruggeroepen...
Na dit onstuimige begin van onze wandeling, genoten we van de schapen
Vervolgens kwamen we Molly tegen, een Bouvier dame...
Omdat Molly en Yunah het goed kunnen vinden, hebben we gezellig samen een eindje met elkaar op gewandeld
Nadat we ieder ons weegs waren gegaan, kwamen we al snel de volgende vriendin tegen, Tara
Na Tara even dag te hebben gezegd, trokken we weer verder en kwamen we langs een bult zand...
En och, natuurlijk wilde Yunah even door het zand struinen en graven... Op zo'n mooie dag als vandaag mocht dat dan ook en je kunt aan haar neus zien, dat Yunah genoten heeft
En weer verder ging het...totdat ik een kat zag zitten...
En voor ik er erg in had....ging Yunah achter de kat aan
De kat heeft het overleefd en was niet eens erg geschrokken...
Het was echt typisch zo'n dag waarop Yunah alles heeft gedaan wat die goede man daarboven heeft verboden, rennen, katten opjagen, los lopen... Maar leuk was het wel
Overmorgen is het weer serieus zijn en naar hydrotherapie...dus och
Vandaag is het zover. Mensen met een handicap en
chronisch zieken staan in Den Haag om te protesteren tegen de vele
slechte maatregelen van het kabinet Rutte. Ik zelf zag natuurlijk geen enkele mogelijkheid om richting Den Haag te vertrekken maar via een andere weg, kon ik vandaag wel mijn "stem" laten horen
Op de site van de NCPF staat een interview/stukje met mij over wat de bezuinigingen, en met name de PGB maatregelen, voor me gaan betekenen
Yunah "doet het weer"...
Saskia vertelt....
|
13 September 2011 | 12:39:08
Yunah "doet het weer"...
Nu de knie goed genezen is, Yunah naar hydrotherapie gaat en haar activiteiten weer voorzichtig aan op mag bouwen, mag er ook weer langzaam aan gewerkt gaan worden
Vandaag ben ik dan met Yunah naar het hydrotherapie centrum geweest Nu kende ik het daar al omdat ik in het verleden met Sogno daar geweest ben en wat later zelfs ook met Yunah om een cursus hondenmassage te doen
Ik had de CD-rom met de röntgenfoto's meegenomen en een brief van de behandelend specialist.
Ik heb mijn best gedaan om die foto's over te zetten op een "normaal" foto bestand zodat ik het hier ook kon laten zien. Maar ik moest de foto's zo extreem verkleinen dat er niets meer te zien viel
En uit de brief van de specialist:
"Gevoelig bij strekken rechter
achterpoot en gelijktijdige druk op de LS-overgang. Linker achterpoot niet
afwijkend.
Laterale opnamen LS overgang
vertonen geen vernauwde t.w.r. en geen spondylose. Wel protrusie, met gecalcificeerde ligamentum anulare t.h.v. de LS overgang.
Advies: MRI of CT van LS overgang. Eigenaresse gaat eerst met hydrotherapie
zorgen voor een betere bespiering van de achterhand. Omdat de klinische
klachten op dit moment nog niet ernstig genoeg zijn voor een operatie laten we op
dit moment de CT of MRI nog even achterwege. Die zullen we aanvragen als
de situatie slechter wordt"
Na het bekijken van de foto's en het lezen van de brief, moest er eerst weer gelopen worden en werd alles op video vastgelegd.In stap, in draf, linksom, rechtsom, rechtuit lopen en rondjes lopen, we hebben het allemaal gedaan Deze video opnames worden straks bewerkt o.a. met vertraagde opnames en die gaat dan weer naar Wageningen. En ik kan hem tzt ook bekijken...en mogelijk kan ik hem dan ook hier laten zien
Toen was het tijd voor het bekijken, bevoelen en beoordelen van Yunah...en daar vielen met name twee dingen erg op. In de eerste plaats waren de staartspieren extreem gespannen en daar heb ik nu een oefening/techniek voor geleerd die ik met Yunah ga doen. Ten tweede viel op dat juist de kleine spieren in Yunah's onderrug amper "werkten" en daar heb ik nu weer een oefening/techniek voor geleerd hoe ik haar die aan kan laten spannen. Maar allemaal "lekker gefrummel" dus Yunah zal zich dat zeer wel laten gevallen
Na dit alles waren we al weer een flinke tijd verder maar er was nog net genoeg tijd om Yunah nog even op de onder-water-loopband te laten lopen Yunah was hier duidelijk niet heel erg gecharmeerd van...ze vond het allemaal maar raar en een beetje eng Maar goed, met het vrouwtje naast haar deed ze toch goed haar best en heeft een minuut of 10 op de band gewandeld. Toen ik even weg stapte (2 meter maar) om de camera te pakken om toch even een foto te maken...moest ze goed vastgehouden worden want ze was anders over de rand heen geklommen
Yunah op de onder-water-loopband...niet helemaal happy
Ook het lopen hier werd op video vastgelegd. Gelukkig zag Monique ook precies wat ik bedoelde met "ze loopt gewoon niet helemaal lekker"...
De volgende afspraak is donderdag en dan mag Yunah wel lekker in het zwembad en dat zal ze vast veel leuker vinden
...komt van boven en soms wel heel erg letterlijk Toen ik dinsdagmiddag om een uur of 17.00 helemaal moe lag te zijn op mijn bed, na de trip naar Wageningen, ging mijn telefoon. De bovenburen. Hoe het met Yunah was gegaan en wat ik die avond zou gaan eten... Eten? Nou, dat zou gewoon een boterhammetje worden ofzo want ik was veel te moe om te koken Of ik dan maar even uit mijn slaapkamerraam wilde kijken...
En tot mijn grote verbazing zie ik daar langzaam een tas aan een touwtje naar beneden komen
En wat zat er in die tas...? Inderdaad, een heerlijke warme maaltijd
Maar soms komt "het goede" ook heel gewoon via de achterdeur...zoals vanochtend
De Trax! De Trax is vanochtend weer teruggebracht Ik ben er al even mee op pad geweest om Yunah uit te laten. Maar voor ik een definitieve uitspraak doe of hij nu ook ècht helemaal goed is, wil ik er eerst nog even wat meer mee gereden hebben
Vandaag moest ik dan weer met Yunah terug naar Wageningen, voor haar knie. Na alle weken rust die we hadden gehouden vond ik toch dat ze nog niet goed liep
In de wachtkamer...
Toen we aan de beurt waren, moest Yunah eerst weer even een eindje lopen buiten zodat de chirurg nog even goed kon kijken hoe ze zich bewoog. Tot mijn grote verrassing vond ze dat Yunah met haar knie aanmerkelijk beter liep dan zo'n 8 week geleden Maar...zo zei ze, ze zag ook wat ik bedoelde, dat Yunah gewoon niet lekker liep met die achterhand
Op naar de behandelkamer en daar Yunah nog eens aan een lichamelijk onderzoek onderworpen. En daar bleek dat ook de speling in de knie zo goed als verdwenen was... Maar wat was er dan met Yunah aan de hand? De chirurg had tijdens het buiten lopen gehoord dat Yunah met haar nageltjes sleepte en dat klopt, dat doet ze soms...en daardoor concentreerde ze zich nu meer op Yunah's rug Bij lichamelijk onderzoek was er duidelijk een plek onder in de rug die zeer deed want Yunah piepte als er daar wat werd gedrukt. En ja, toen moesten er natuurlijk foto's van Yunah's rug gemaakt worden...
Voorbereiding op de roes...
En nadat haar pootje is geschoren en het infuus is aangebracht, duurt het niet lang voordat ze helemaal "weg" is...
En toen was het afwachten wat de foto's op zouden leveren... En wat blijkt? Helemaal onder in de rug, tussen de laatste wervel en het heiligbeen, zit een verkalking Een verkalkt gewrichtsbandje om precies te zijn... Waarschijnlijk ten gevolge van een "trauma" ooit. Ze heeft dus blijkbaar ooit een flinke klap gemaakt daar en dat gewrichtsbandje is beschadigd geraakt en verkalkt
Yunah weer terug na de foto's maar zeker nog niet wakker
Het meest waarschijnlijke scenario is dan ook dat Yunah in eerste instantie haar kruisband ingescheurd heeft waardoor haar spiermassa af is gaan nemen. En stel je nu eens voor dat zo'n verkalking zo dik is als een rijstkorrel...en dat Yunah's normale spiermassa bijvoorbeeld 2 rijstkorrels dik is. Dan geeft die verkalking van 1 rijstkorrel dik geen problemen. Maar nu is Yunah's spiermassa geslonken tot nog maar een halve rijstkorrel dik...en dan is die rijstkorreldikke verkalking plots wel van belang omdat hij nu tegen het ruggenmerg kan drukken
Met andere woorden, Yunah scheurde haar knieband, verloor daardoor spiermassa, door de rust herstelde de knieband wel weer maar door de afgenomen spiermassa had ze nu dus last van de verkalkte gewrichtsband onderin de rug Oftewel, zonder die kruisband scheuring, hadden we waarschijnlijk helemaal niet ontdekt dat Yunah daar een verkalking heeft zitten
Dus geen operatie, jippie Maar wel a.s. zaterdag om 11.00 uur naar hydrotherapie
Yunah weer thuis maar nog helemaal knock-out van haar roes
Yunah mag nu gewoon weer haar conditie en spiermassa gaan opbouwen en ze kan zonder problemen weer langzaam maar zeker aan het werk En de verkalking? Die kan gewoon blijven zoals hij nu is en bij voldoende spiermassa geen enkele klacht geven en die zou mogelijk kunnen groeien en dan wel klachten gaan geven. Maar dat weten we niet, is niet te voorspellen en dus verklaren we hierbij Yunah weer helemaal gezond
De afgelopen dagen waren nogal moeilijk. Afgelopen zondag kwamen Isin en Melek op bezoek om afscheid te nemen, ze vertrekken namelijk definitief naar Ankara Daar horen ze ook...maar vanwege hun werk zaten ze de afgelopen jaren in Nederland en dat was zo gezellig, dat ze zo lekker dicht in de buurt waren Dankzij hen is Yunah ooit nog op een feestje van de Turkse Ambassade geweest, als eerste en enige hond die daar ooit is uitgenodigd Maar hun diplomatieke werk in Nederland zit er op en dus kwamen ze afgelopen zondag afscheid nemen...
Ook Yunah neemt afscheid van Isin
Isin en Melek waren nog maar net vertrokken toen mij vervolgens het droevige nieuws bereikte dat Daphné van den Broucke geheel onverwacht is overleden. Lieve en dappere Daphné met haar hulphond Valéas en haar Eiko natuurlijk, de gepensioneerde dame die haar eerste hulphond was. Daphné die er altijd was, op zovele blogs een lief en aardig woord achterliet en waar nodig troost en steun bood.
Er is een speciale Facebook pagina geopend waar iedereen die haar kende een berichtje achter kan laten en waar alle informatie omtrent de uitvaart en dergelijke te vinden is.
Ik wens haar familie en al haar dierbaren alle sterkte en moed toe die nodig zullen zijn om met dit enorme gemis verder te moeten gaan.
Er is een eerste keer voor alles...
Saskia vertelt....
|
02 September 2011 | 12:52:43
Er is een eerste keer voor alles...
Iets wat Yunah nog niet eerder heeft meegemaakt, voor zover ik weet althans (als ik het mis heb Renate, dan hoor ik dat wel ), heeft ze vandaag dan wel meegemaakt.
Sommige van mijn honden die ik vóór Yunah had, kwamen er met grote regelmaat.
Pascha bijvoorbeeld
En ook Boncuk
En nu dan ook Yunah
Inderdaad, Yunah is bij de trimster geweest En nee, niet om getrimd te worden... Maar omdat ze nu al zo lang zo weinig loopt, waren haar nagels flink lang geworden. En ik heb zelf niet het "lef" om zwarte nagels te knippen Maar ja, eenmaal bij de trimster op tafel, vond ze dat Yunah's poten er ook niet uit zagen (en ze had gelijk, het leken wel "Gremlins" zo harig als die pootjes waren ) dus die werden ook meteen even bijgewerkt En zo heeft Yunah voor het eerst in haar leven een èchte pedicure gehad
Het leven kabbelt hier rustig wat voort en dat bevalt me prima 
Ik hoorde gisteren nog dat het goed met Mhina gaat en dat ze in een gezin met twee kleine kinderen zit. Dat is wel lekker want dan kan ze nog weer even goed wennen aan een druk huishouden en alles wat daarbij komt kijken zoals in- en uitlopende mensen/kinderen. Ze is goed gesettled daar en ze doet het goed 
Ik ben achter de laatste aanpassing van de Trax aangeweest en die is nu ook rond 
Één van de dingen die ik me dan ook ten doel had gesteld, was om te proberen toch nog enige zin te geven aan Yunah's overlijden. En onverwacht deed zich iets voor... Een asiel in Istanbul, Turkije, heeft dringend nieuwe hondenhokken nodig. Tien jaar geleden, heb ik nog meegeholpen om te zorgen dat de honden in dat asiel hondenhokken zouden krijgen en dat is destijds ook gelukt. Maar na 10 jaar zijn de hokken helemaal op en vervallen. Nu heb ik besloten om 1 hok te doneren ter nagedachtenis aan Yunah. Kijk, had Yunah geen slechte rug gehad, had ze nu nog vrolijk rondgelopen. Dat is heel logisch. Maar omdat ze er nu niet meer is, zal er in ieder geval 1 hond beschutting hebben tegen de elementen en op die manier heeft haar overlijden toch nog enige "zin"... Ik heb geen flauw idee of jullie het ook maar een heel klein beetje kunnen begrijpen, maar voor mij voelt het goed. Als het hok klaar is, wordt Yunah's naam erop geschilderd en dan krijg ik een foto van "Yunah's hok" waar een hond die onder zware omstandigheden moet leven, ondanks alles, toch nog enige beschutting, warmte en veiligheid kan vinden...dankzij Yunah 
Ik ga, weer of geen weer, toch 2 x per dag naar buiten, even wat frisse lucht opsnuiven. Ik doe kleine klusjes die het afgelopen jaar zijn blijven liggen zoals het afmaken van mijn slaapkamer. Die was van de zomer dan wel van top tot teen opgeknapt maar er waren nog een paar dingetjes blijven liggen 
Zo moest er nog een plank aan de muur komen, schilderijen moesten nog opgehangen worden en er moest nog even een platte drempel gelegd worden...niet dat ik dat dan zelf doe, maar ik heb weer de puf om iemand anders bezig te hebben in huis 
Maar om nu de hele dag in de slaapkamer op/in bed te bivakkeren, was me ook wat te gortig 
Zeker met warme sokken, mutsen en thermosflessen met warme koffie en chocolademelk 
Ik had oorspronkelijk 7,5 uur per week en ze gaven nu nog maar maximaal 3,5 uur per week 
En laat dat fotolijstje nu ook nog eens heel erg mooi passen bij het doosje dat ik heb gekocht voor Yunah...
Ik vond het zo vreselijk lief van mw Govers, die woorden...die raakten me echt. 
Ze wist van gekkigheid niet waar ze naar toe moest rennen en vloog dus maar alle kanten op, over boomstronken, door de sloot, er weer uit, nog maar eens over een boomstronk, 3 rondjes om een boom heen, nogmaals door de sloot en aan de andere kant er weer uit...weer terug door de sloot en ga zo maar door, ze hield niet meer op 
Op je buikje gekriebeld worden door een 7-jarig meisje....want niemand kan zo goed "buikje kriebelen" als meisjes van 7 
Het betekent ook dat Yunah's klachten niet (meer) door haar knie komen maar uit haar rug vanwege die verkalkte gewrichtsband 
Maar daar was Grace, de 4de Border die op afstand was gebleven, niet van gediend en uit het niets kwam ze aangestormd om Yunah even op haar nummer te zetten 
Maar leuk was het wel 
) dus die werden ook meteen even bijgewerkt 
